I.M. Hedwig Speliers

De dood is de dag zonder gedicht

© foto Lieve Terrie 

Verleden week donderdag 24/9/2026, overleed in Oostende dichter en criticus en nog zoveel meer Hedwig Speliers. Hij werd laatst in juni eenennegentig (91!). Hedwig was en blijft een dichter die mij om diverse redenen nauw aan het hart ligt. En die ik blijf lezen. Met de VWS (Vereniging van West-Vlaamse schrijvers) hadden we in het Coronajaar 2020 het genoegen om hem de VWS-prijs toe te kennen. Vanwege Corona kon er toen geen publieke officiële uitreiking doorgaan. Daarom overhandigde Renaat Ramon – elk jaar de maker van de VWS-trofee – de prijs aan Hedwig Speliers bij hem thuis. Veel sterkte - ook namens de VWS - aan Antje, familie en de vele literaire en andere vrienden.

En hoe kan men een dichter van zijn niveau beter eren dan met een gedicht. De poëzie vond hij trouwens het hoogste in de literatuur. Onderstaand gedicht ‘Afstand’ komt uit de verzamelbundel ‘Fortuna’s lieveling’ die in 2011 werd samengebracht door zijn neef Peter Theunynck in nauw overleg met de dichter (Poëziecentrum, 2011). De titel van dit stukje staat ook bovenaan de inleiding in ‘Fortuna’s Lieveling’.

Afstand

In de trein van mijn lichaam lig ik
het landschap te herhalen. Waarom reizen
als alles eender en weer anders verandert
in mijn dode verlangen. Landschappen

zijn landschappen in ons. Wat we zien
is niet wat we zien maar wat we zijn:
in folders van het oog ligt de landkaart
zijn reliëf van taal naar dal te verklaren.

Het moet de aarde op afstand vervangen:
god, goddelijk wezen, evenaar, avondster.
Lucht van dode en mislukte zomers
ruikt naar okselzweet van hooiers.

© Hedwig Speliers 

Blogbericht 'De dood is de dag zonder gedicht'
Bericht over de VWS-prijs 2020-toegekend aan Hedwig Speliers
Hedwig Speliers bij de VWS
De klare kijk van Joseph Willaert  

(Paul Rigolle)