zaterdag 8 januari 2022

Een pen om jaloers op te zijn

Pluto. Aan het einde van de weg rechtdoor.
van Lara Taveirne

Recensie: Jet Marchau

Er zijn romans waarin je wil blijven lezen en wonen. Verhalen vanuit de buik geschreven en met een pen om jaloers op te zijn. Je wil niet dat ze eindigen. 

Bij mijn selecte lijstje voeg ik zonder aarzelen Pluto (2021) van Lara Taveirne toe. Maar daar stonden ‘De kinderen van Calais’(2014) en ‘Kerkhofblommenstraat’ (2018) ook al.

In Pluto nemen 2 vrouwen, Loekie en haar moeder Antonia (Tonia) , ons mee in hun familiegeschiedenis. Een geschiedenis doorspekt van onmogelijk verlangen, van verlies, van rouw, amper gelouterd door bladzijden van flitsend geluk.

Na de zelfdoding van Antonia (Tonia) wacht de treurende dochter Loekie in haar huis op de komst van haar broer Rowan. Ze stoot er op een verborgen schrift en een bundel verhalen.

Het blijken de memoires, een zielsopenbaring van haar moeder, die ze vooral kende als een teruggetrokken, onzekere vrouw, het liefst onzichtbaar tussen haar boeken…

Ik zie mijn leven als een oefening in verdwijnen’ (blz. 209) schrijft ze in een nooit verzonden brief naar haar grote liefde Youssef, de verdwenen vader van haar zoon en dochter.

Dochter Loekie leest schroomvallig, maar kan niet stoppen: ‘Als gevallen knikkers zijn haar ogen over de woorden gestuiterd’ ( blz. 97). In de teksten van haar moeder (in de ik persoon en in de verleden tijd), ontrolt zich een doorleefd kluwen van relaties, over drie generaties heen. Daardoor komt niet alleen Antonia in beeld, maar ook haar flamboyante moeder Maria Josepha (voor Loekie oma Zee) , levend naar de vrijheid- blijheid hippiegedachte van de jaren 70, van haar drie zussen, hun verschillende vaders en vooral van de mysterieuze vader van Antonia. Die ontdekking van wie en hoe die vader eigenlijk was en de beschrijving van de korte liefde tussen haar ouders zorgen voor een spanningsdraad die zich jaren later herhaalt in het persoonlijk verhaal van Tonia. Ook zij werd later verlaten door haar grote liefde.

Niet alles is verlies en verdriet. Tonia’s lievelingszomer in 1987 beschrijft ze met de ongeremde blijheid en de nieuwsgierige ogen van een tienjarige als eindeloos, ‘De mooiste zomer van mijn leven’. Een avontuur, zo gedetailleerd en zintuiglijk beschreven, om in te kaderen.

Pluto wordt meteen een ijkpunt in de roman, een droomplek waar Tonia als volwassen vrouw met een baby en een kleuter naar terug keert. Om er wellicht (vergeefs) het geluk terug te vinden.

De hippe moeder Maria- Josepha (er staat een stamboom voorin de roman) kocht het huis in een opwelling, gecharmeerd door de romantiek van een bouwvallig huisje aan een dijk, in the middle of nowhere. Of, in het hol van Pluto.

Dat dit geluk maar één zomer duurde, ligt aan haar verkeerde inschatting:

'De hectische wereld die ze had willen achterlaten, bleek een wereld die haar het best paste’ (blz. 91).

Ze had getuigen nodig, een publiek . Zonder was ze kansloos.’(blz. 92).

De tegenstelling tussen dochter Tonia en haar moeder kan niet groter zijn.

Ook de bladzijden waar Tonia en Youssef (Toto en Jojo) hun liefde beleven, zijn van puur geluk. Je wil blijven lezen hoe Youssef Tonia op handen draagt, hoe zijn woorden haar koesteren en omkringen. Zelfs wanneer Tonia na de geboorte van zoon Rowan weer in de diepste diepte zakt. Tot Youssefs woorden te kort schieten en hij vlucht om zelf niet in de duisternis te worden mee gezogen:

Het is voor de lezer een anticlimax na die prachtige bladzijden. Maar Tonia reageert begripvol:

Die nacht trof ik Youssef aan op een stoel naast het bed.(…) Hij stond al aan de afgrond, hij had alleen nog het laatste duwtje nodig. ‘Je mag het opgeven, Jojo. Ik heb geen zin meer. (blz. 196)

Dochter Loekie interpreteert: ‘Want dat heeft ze uiteindelijk gedaan: ze heeft hem laten gaan. Ze zag zichzelf als het grote blok beton aan zijn been en dus heeft ze zich van hem losgeknipt. Met een beetje moeite kon je er een teken van liefde in zien. ‘ ( blz. 198) .

Langzaam zie je Tonia naar de schaduwwereld ‘Pluto’ terug gezogen worden.

Want Pluto staat niet enkel voor de plaats en het bouwvallig huis, de naam staat ook voor de boot van de veerman met alle symboliek die er aan vasthangt, voor de verste planeet in ons zonnestelsel (een utopie voor Tonia dus) - maar vooral, voor de god van de onderwereld, de heerser van schaduwen: ’Morgen ga ik naar Pluto. Morgen zullen we verloren zijn. Morgen zijn we weg’(blz. 215)

Maar ze keert noodgedwongen en na een nieuwe (voor mij wat overdadige) draad naar de wereld terug, voor haar kinderen. Hoewel: “Ik leef in andere werkwoorden en leven is daar niet bij- overleven wel, of toch net.”(blz.212)

Tot ze, wanneer de tijd rijp is, uiteindelijk voorgoed verdwijnt, Aan het einde van ‘haar’ weg, gaat ze rechtdoor, de zee in.

Loekie leest in de nooit verzonden brief van haar moeder aan Youssef, de deels in hoofdletters geschreven woorden ‘ik KOM TERUG’. Loekie interpreteert:

Het is typerend dat haar moeder ‘ik’ in kleine letters heeft geschreven. Bij leven liep ze ook altijd wat gebogen. Ze praatte zachtjes en murmelend. En meteen na het avondeten doofde ze alle lichten om mogelijk bezoek te misleiden. Al jaren voor ze de zee in liep was ze bezig zichzelf uit te gommen.’ (blz. 199). Maar wanneer Loekie haar duim op de ‘ik’ legt, leest ze: KOM TERUG, een noodkreet van haar moeder naar Youssef?

Ik las de 299 bladzijden van de roman als betoverd. Niet enkel vanwege het sterk uitgewerkte thema, maar ook vanwege de sterke taal. Opnieuw nam ik, zoals in mijn ‘recensiejaren’, een potlood en noteerde ik zin na zin of woord na woord. Ik vulde volle bladzijden, in bewondering voor iedere raak geformuleerde beschrijving, ieder verrassend beeld.

Tonia over moeder Josepha die vanuit Pluto met haar dochters terugkeert naar de stad:

Mijn moeder had de sprei als een reusachtige sjaal om haar bovenlichaam gewikkeld. Ze leek alleen nog maar vaag op zichzelf, alsof iemand haar vacuüm had getrokken. De woorden en de wilde emoties waren er allemaal uit, alleen het omhulsel zat nog bij ons.' (blz. 93).

Loekie over haar broer Rowan: ‘Haar broer loopt rond in een oud toneelstuk. Voor elke nieuwe dag rolt hij een andere achtergrond uit.’ (blz. 101)

Loekie over haar tantes: ‘Het was alsof hun tantes elkaar konden lezen, ook wat in potlood werd gedacht’ (blz. 103). En na de toespraak van tante Eliza op de begrafenis van haar moeder:

Toen waren haar woorden vochtig geworden’. (blz. 105)

Ik laat de vele andere woorden en zinnen voor de toekomstige lezers. Ik hoop dat het er veel zijn. En dat het voor anderen een plaats krijgt bovenaan op hun must-read lijstje.


In boekenvriendschap,

© Jet Machau
Januari 2022




zondag 19 december 2021

Efemeriden II van Patrick Lateur

In 2016 verscheen van Patrick Lateur, VWS-prijs-winnaar in 2019, Efemeriden. Het boek bevatte een ruime selectie van zijn facebooknotities (2011-2016) en een aantal dagboekfragmenten. Lateur die een flinke tijd erg actief was op Facebook waar zijn bijdragen destijds felgesmaakt waren en een pak volgers genereerden, zette het publiceren aldaar uiteindelijk stop om zijn dagboeknotities rechtstreeks op zijn website te gaan publiceren.

Nu verschijnt, opnieuw bij Uitgeverij P, 'Efemeriden II'.  Lateur bundelt hierin zijn teksten uit zijn laatste facebookjaar en opnieuw een grote selectie van zijn dagboekfragmenten (eind 2016 - eind 2021).

Efemeriden II (72 blz) is voor 17 euro te verkrijgen bij Uitgeverij P: contact@uitgeverijp.be
of in de boekhandel (ISBN 978 94 93138 67 4)

Website Patrick Lateur
Efemeriden II bij Patrick Lateur
Uitgeverij P
Patrick Lateur op de VWS-blog

#patricklateur #uitgeverijP  #efemeriden



donderdag 2 december 2021

Ik had een droom, toen ik een jongen was - Herman Leenders

Dankwoord van Herman Leenders bij het ontvangen van de VWS-prijs 2021

Beminde gelovigen
(geloven wij immers niet allemaal in iets of iemand?)

 

Ik had een droom, toen ik een jongen was, vijftig jaar geleden. Ik droomde dat ik de mensen toesprak en dat die mensen luisterden. Ik weet niet waarover ik sprak. Ik weet niet bij welke gelegenheid ik sprak. Sprak ik als meneer pastoor of als mijn nonkel pater? Sprak ik als een schrijver die de Nobelprijs had gewonnen? Ik weet alleen nog: ik had een droom waarin ik de mensen toesprak.

Ik heb al eens eerder een literaire prijs gekregen maar toen heeft men mij niet gezegd: “je krijgt het woord”. Meestal moet je alleen de prijs in ontvangst nemen en glimlachen. Maar vandaag, de zestig voorbij mag ik u toespreken. Waarover zal ik spreken? Waarover had de jongen die ik was, willen spreken? Over onrechtvaardigheid? Onderdrukking? Armoede? Natuurbescherming? Ja de jongen die ik was, was erg onder de indruk van Vlaamse Filmpjes en Historische Verhalen, van Zorro, Winnetou, Robin  Hood, Willem Tell, Tijl Uilenspiegel, Pater Damiaan en Henri Dunant.

Nu ik eindelijk mag spreken weet ik niet wat kiezen omdat er zoveel is dat mij blij maakt en zoveel dat mij zorgen baart. Ik kan, ik mag, ik moet tevreden zijn met mijn bevoorrechte leventje hier op deze plek op dit continent en in de constellatie waarin ik werd geboren maar ik ben tegelijk bezorgd omdat niet iedereen dit kan zeggen. Bovendien ben ik rijkelijk te laat met mijn toespraak die de wereld zal veranderen. Ik had ze veel eerder moeten houden. Mijn toespraak kan dus alleen maar als volgt gaan en ik moet ze richten aan de toekomst, aan mijn kleinkinderen, aan hun neven en nichtjes, aan hun vriendjes en hun leeftijdsgenoten.

sorry dat ik je een wereld laat waarin je kunt verzuipen

sorry dat je erin kunt branden als in de hel

sorry dat je ziek kunt worden van haar lucht en haar water

sorry dat we haar hebben ontbost en geplunderd

sorry dat we zo onrechtvaardig waren, racistisch en hebzuchtig

sorry dat we meer zorgden voor onszelf dan voor de aarde

sorry dat we meer behoeften hadden dan noden

sorry dat onze ogen groter waren dan onze buik

sorry dat we welvaart verkozen boven schoonheid of geluk

sorry voor de pandemieën en conflicten

ik heb het tij niet kunnen keren

in plaats van reddingsboeien te gooien strooi ik met gedichten

doen jullie het beter dan wij?

In plaats van reddingsboeien te gooien strooi ik met gedichten , dat klinkt misschien niet optimistisch op een dag als vandaag, maar toch geloof ik in die gedichten. Literatuur kan dan misschien de klimaatopwarming niet tegenhouden, de vluchtelingenproblematiek niet oplossen en de biodiversiteit niet herstellen, literatuur kan wel zorgen voor een verhaal, want zonder verhaal bestaat er geen betekenis. We leven in het verhaal dat – onder andere, maar niet alleen – door de literatuur wordt geschreven. Bijvoorbeeld, Adriaan Roland Holst gaf de kustlijn van Bergen aan Zee een verhaal, Miriam Van hee de Cevennen, Guido van Heulendonk het Buiten de wereld van Adegem, Claude van den Berge het onherbergzame Groenland, Paul de Wispelaere het paradijselijke Moerhuize, Willy Spillebeen het Westrozebeke van zijn jeugd, Paul Demets het platteland van Olsene, Peter Terrin een beklemmende plattelandsgemeente en ik mijn Blakkeveld, Helle en het stukje land tussen Kruisberg en Zandberg. Zonder verhalen zijn het namen op de landkaart. Een schrijver brengt de muze naar zijn land (‘patria’ zoals Vergilius zegt aan het begin van het derde boek van Georgica) en daarmee bedoelt hij niet zijn ‘vaderland’ maar zijn biotoop. Een verhaal is de ziel die het land tot leven wekt. Zonder de verhalen van andere schrijvers stond ik hier vandaag ook niet. Zonder verhalen is er geen reden om de klimaatverandering tegen te gaan. Zonder verbeelding is er geen motivatie, geen inspiratie om iets te veranderen. Zonder verhaal waren we hier vandaag niet eens samen gekomen. Dus, ja, we hebben absoluut nood aan ingenieurs en dokters maar ook aan verhalen om in te leven. Dat verhaal kan ons leiden. Dat verhaal moet ons ontroeren, zin geven en schoonheid.

De man die ik ben geworden is daarom oprecht blij met de prijs die hem vandaag wordt toegekend omwille van het verhaal dat (de muze die) hij heeft gebracht naar zijn land.

Ik had de prijs graag gegund aan elk van de bestuursleden van de VWS, maar zij worden door hun eigen reglement beschermd tegen al te opvallende ijdelheid. Ik had hem zeer graag gegund aan Paul de Wispelaere of aan Koenraad Goudeseune maar zij zijn overleden. Ik mis hen als ik hun boeken zie staan en ik kan er niet naast kijken. Ik had de prijs graag gegund aan de eerder genoemde Guido van Heulendonk, Miriam Van hee, Paul Demets of Claude van den Berge maar zij zijn geboren én zij wonen - gelukkig voor mij - in ook een mooie, maar een ándere provincie. Ik had hem graag gegund aan een jongere schrijver, een vrouw (of een X) of een West-Vlaming met een andere huidskleur. Maar ik kan gerust zijn, hun tijd komt nog. De Vereniging van West-Vlaamse schrijvers zal, zolang er West-Vlamingen zijn die schrijven, niet ophouden te bestaan. En zelfs al zou West-Vlaanderen onder de waterspiegel verdwijnen, dan nog kan deze vereniging zich terugtrekken op de Kemmelberg (156m hoog). Tussen haakjes: het hoogste punt van Antwerpen is de Hooge Maey (55m), een vuilnisbelt. West-Vlamingen pas op uw ganzen!

Toegegeven, ik zou de prijs zeker moeten gunnen aan Patrick Lateur, Luuk Gruwez, Willy Spillebeen, Hedwig Speliers, Kristien Dieltiens  of Walter Haesaert maar gelukkig voor mij: ze hebben de prijs al gekregen.

Een prijs is een stoffelijke beloning (meestal medailles, bekers, speciën) voor een prestatie bij spel, sport of strijd. Nu ik de prijs heb gekregen, zonder spel, sport of strijd, zou het gepast zijn de prijs te delen met mijn geliefde Marijke en met mijn fantastische zonen maar aangezien het niet om een geldprijs gaat, is dat – gelukkig voor mij – niet mogelijk. Gelukkig voor mij bestaat de prijs uit een kunstwerk uit één stuk van de door mij erg gewaardeerde Renaat Ramon over wiens gedichten ik onlangs naar aanleiding van zijn verzameld werk en zijn 85ste verjaardag heb gezegd: “Zijn gedichten staan net als zijn beelden evenwichtig in het leven, hij componeert ze alsof het beelden zijn. En ze zijn bescheiden als de man zelf: hij zal niet roepen om gehoord te worden, maar wie luistert zal veel horen én veel zien.” Ik voeg er hier vandaag aan toe: hij slaagt erin om ruimte te snijden en daar zal ik nu vele uren naar zitten kijken. Gelukkig voor mij is Renaat Ramon zo bescheiden om de prijs niet aan zichzelf toe te kennen, wat overigens meer dan verdiend zou zijn.

Met andere woorden: het was dit jaar onontkoombaar, het stond – zonder dat ik het zelf wist – in de sterren geschreven. Het zou hoogmoedig zijn niet aan te nemen wat de anderen uit hun mond hebben gespaard. De afschaffing van de eeuwigheid dwingt ook schrijvers tot onmiddellijk succes. Ik verzeker jullie dat ik vereerd ben. Ik besef dat het helemaal niet vanzelfsprekend is om – al is het maar voor even - sant in eigen land te zijn, laat staan in Rome. Er is altijd wel ergens een duiveltje dat wild tekeer gaat in het wijwatervat zoals jullie hebben kunnen horen van de in wezen timide Hendrik Carette in zijn in wezen korte uiteenzetting. Ik zeg dan ook oprecht dank u aan het bestuur van de VWS, aan Koen D’haene de huidige voorzitter en aan Jooris Van Hulle de vorige voorzitter, aan mevrouw de burgemeester, aan de schepenen van Ruiselede en aan hofleverancier en mecenas Chris Maene in wiens kasteel wij te gast zijn voor dit gemaskerd bal met life pianomuziek van Koenraad Verstichel.

Dit beeld van Renaat Ramon zal mij blijvend herinneren aan jullie allen, aan deze dag en deze heuglijke gebeurtenis. En opdat het niet op de bodem van de zee zou liggen, zal ik het met mij meenemen als ik vanop de Zandberg in mijn opblaasboot van Decathlon zal vluchten voor het wassende water naar de Kemmelberg.

© Herman Leenders, Ruiselede, 28 november 2021

Thuissite Herman Leenders
Voorstelling Jaarwerk2021-Uitreiking VWS-prijs aan Herman Leenders

Renaat Ramon onthult samen met Herman Leenders het beeld



Na de 'ontmaskering'-vlnr Koen D'haene - Renaat Ramon en Herman Leenders



"In plaats van reddingsboeien te gooien strooi ik met gedichten"







maandag 29 november 2021

Voorstelling Jaarwerk MMXXI en uitreiking VWS-prijs aan Herman Leenders

Gisteren werd in de knusse concertstudio van Piano's Maene in Ruiselede 'Jaarwerk MMXXI', het jaarboek van de VWS, voorgesteld. Aansluitend werd Herman Leenders gehuldigd als laureaat van de VWS-prijs 2021. Hij ontving een felbegeerd kunstwerk van Renaat Ramon.

Ondanks de beperkende Covid-omstandigheden ('het lijkt wel een gemaskerd bal in het kasteel van Maene' zei Herman Leenders in zijn ontroerend dankwoord) werd het een erg stijlvolle en aangename literaire voormiddag.

Wil je ook het jaarboek ontvangen? Dat kan. 'Jaarwerk MMXXI' telt  185 bladzijden en kost 25 euro.

Lid worden van de vereniging is nog een beter idee. Dan betaal je 30 euro en krijg je elk jaar het jaarboek gratis toegestuurd. Bovendien word je dan uitgenodigd op de boekvoorstelling en prijsuitreiking.

Meer info -> janbonneure@skynet.be

En verder is één zaak nu al zeker: Op naar 2022!

#VWSprijs2021 #VWSJaarboek #VWS #HermanLeenders #RenaatRamon #JaarwerkMMXXI
 
Herman Leenders ontvangt de prijs

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Hendrik Carette in zijn Laudatio voor laureaat Herman Leenders
 
 
 
"Na de voorstelling" - Willy Spillebeen en Herman Leenders

Cover Jaarwerk MMXXI

"Na de voorstelling" - Stefaan Pennynck - Koen D'haene en Paul Rigolle
Renaat Ramon bladert in het VWS-Jaarboek


 

 

donderdag 18 november 2021

Jaarwerk MMXXI - de Inhoud

Jaarwerk MMXXI - de inhoud van het VWS-jaarboek voor 2021

7    Woord vooraf - Koen D’haene

9    Ad multos annos
60 jaar Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers - Ludo Valcke

19  Aan de onderkant van het geploegde of ongeploegde land
Over de dichter Herman Leenders en zijn aardse inbedding- Hendrik Carette

33  Nieuwe schrijvers, nieuwe stemmen
Zeven opmerkelijke West-Vlaamse romandebuten in tijden van corona
Paul Rigolle

47  Rijke oogst West-Vlaamse poëziedebuten
Wim Vandeleene, Tania Verhelst, Jeroen Messely, Truus Roeygens, Mattijs Deraedt
Alain Delmotte

73  Poëzie in de schaduw
Taal is passie: over Katherine De Groote - Jet Marchau

105  Een vergeten hoofdstuk uit de literatuurgeschiedenis
Walter Margo zoekt contact met Brugse literatuurpromotors
Andreas Van Rompaey

119 Het gooien van een mes in een oceaan
Over leven en werk van Koenraad Goudeseune
(een proeve tot In Memoriam)
Paul Rigolle

135 Het zeegat uit!
Maritieme prozaliteratuur uit West-Vlaanderen
Stefaan Pennynck

161 Vreugden komen als papavers
Het Westen en de Wispelaere - Renaat Ramon

177 Grootmoedige stilte: afscheid van een gelouterde moralist
In memoriam Fernand Lambrecht (1934-2021)
Renaat Ramon

181 Een duiker die zich de lucht herinnert
In memoriam Christiaan Germonpré (1950-2020)
Paul Rigolle

187 Over de medewerkers aan dit jaarboek


Het zevende jaarboek wordt als alles corona-gewijs een beetje blijft meezitten op zondag 28 november 2021 om 10:30 u. (mét CST en mét mondmasker) voorgesteld in de concertzaal van Piano's Maene in Ruiselede.

Tijdens de voorstelling wordt verder ook uitvoerig ingegaan op het literaire werk van Herman Leenders, die op voormelde datum de VWS-prijs voor 2021 krijgt uitgereikt.

Het programma:

- Verwelkoming door Greet De Roo, burgemeester van Ruiselede
- Toelichting bij het VWS-jaarboek door Paul Rigolle, redacteur VWS
- Uitreiking eerste exemplaar aan Ilse Volcke, schepen van cultuur van Ruiselede
- Gelegenheidstoespraak door Hendrik Carette, bestuurslid VWS
- Muzikaal intermezzo door Koenraad Verstichel, Piano’s Maene
- Uitreiking VWS-prijs (kunstwerk van Renaat Ramon) aan Herman Leenders door Koen D’haene, voorzitter VWS
- Herman Leenders krijgt het woord en leest voor uit eigen werk
- Receptie, aangeboden door het Gemeentebestuur van Ruiselede

 
 









Jaarwerk MMXXI - De voorstelling op zondag 28 november 2021

Op zondag 28 november 2021 wordt als alles corona-gewijs een beetje blijft meezitten om 10:30 u. het zevende jaarboek van VWS (mét CST en mét mondmasker) voorgesteld in de concertzaal van Piano's Maene in Ruiselede.
In 'Jaarwerk MMXXI' staan alweer tien bijzonder lezenswaardige artikelen over het literaire reilen en zeilen in West-Vlaanderen. Tevens wordt uitvoerig ingegaan op het literaire werk van Herman Leenders, die op voormelde datum de VWS-prijs voor 2021 krijgt uitgereikt.

Het programma:

- Verwelkoming door Greet De Roo, burgemeester van Ruiselede
- Toelichting bij het VWS-jaarboek door Paul Rigolle, redacteur VWS
- Uitreiking eerste exemplaar aan Ilse Volcke, schepen van cultuur van Ruiselede
- Gelegenheidstoespraak door Hendrik Carette, bestuurslid VWS
- Muzikaal intermezzo door Koenraad Verstichel, Piano’s Maene
- Uitreiking VWS-prijs (kunstwerk van Renaat Ramon) aan Herman Leenders door Koen D’haene, voorzitter VWS
- Herman Leenders krijgt het woord en leest voor uit eigen werk
- Receptie, aangeboden door het Gemeentebestuur van Ruiselede








maandag 8 november 2021

Voorstelling Rots van Koen D'haene

Komende zaterdag 13 november 2021 wordt om 17:00 uur in de Wevelgemse Bib Rots’ de nieuwe misdaadroman van Koen D’Haene voorgesteld! Koen is auteur, bib-medewerker, lesgever en huidig VWS-voorzitter en nog een pak andere dingen meer. Het zijn evenzovele redenen om zaterdag  ’s in de late namiddag naar de Bib af te zakken. Het draaiboek om er een feestelijke avond van te maken is alvast klaar en ziet er als volgt uit:

> Verwelkoming door schepen Geert Breughe
> Uitgever Theo Van Rijn overhandigt het eerste exemplaar
> Paul Rigolle schetst de nieuwe roman binnen het oeuvre van de auteur
> Koen D’haene leest voor uit ‘Rots
> Receptie aangeboden door het gemeentebestuur
> De auteur signeert zijn nieuwe roman
 
Muzikale omkadering door ‘Les Tripes
Presentatie: Maaike Monkerhey

Zaterdag 13 november | 17 uur | Bib in het Park, Vanackerestraat 20, Wevelgem
Inschrijven/verontschuldigen
via www.wevelgem.be/rots
Controle CST aan de ingang

Rots’ is het sluitstuk van de spannende trilogie waarmee Koen D’haene, gevestigd jeugdauteur, met succes en overtuiging de thriller-zone ging verkennen. In 2016 verscheen IJs en in 2020 de opvolger
Zand.

De drie boeken zijn een uitgave van Uitgeverij Letterrijn. ("Woorden die traag stromend door oneindig laagland gaan")

Flaptekst:
Sarah en Mats zijn op de vlucht voor de leugens en misdaden uit hun verleden. Samen met hun vrienden Jan en Joke voelen ze zich veilig in de luwte van de Ardense bossen. Toch worden ze ook daar opgeschrikt door de demonen uit hun vroegere leven. Jan merkt hun angst en graaft in hun herinneringen.

Uitgeverij Letterrijn
Rots bij Bib Wevelgem
Koen D’haene schrijft
Koen D’haene auteursblog

Koen D’haene op ‘Dun lied donkere draad’, de blog van de VWS












Koen D'haene - gezeten op 'de Rots' uit Rots-anno 1977
Koen D'haene anno 2021

donderdag 28 oktober 2021

Constantijn Huygensprijs voor Peter Verhelst

Het is al een tijdje bekend. De prestigieuze Constantijn Huygensprijs gaat dit jaar naar dichter en schrijver Peter Verhelst. De prijs, gelieerd aan de Jan Campert-stichting, bekroont elk jaar het volledig oeuvre van een auteur. Aan glans heeft deze prijs dus absoluut geen gebrek. De jury van de prijs omschrijft het werk van Verhelst, geboren en getogen Bruggeling, zondermeer als ‘adembenemend’ en roemt de schrijver om zijn “volgehouden zoektocht naar wat zou kunnen zijn”. En voorts zegt het juryverslag: “Het experimentele is de rode draad in het oeuvre van Verhelst en de poëtische, lyrische vorm is bepalend: ook in zijn toneelwerk en proza draait het om zijn esthetische taal, om de rijke beelden en het zinnelijke gevoel dat die overbrengen”.

Wie zijn laatste dichtbundels ‘Zon’ (2019) en ‘2050’ (2021) heeft gelezen kan dat alleen beamen en merkt dat de taal van Verhelst ook na al die lange jaren van intens volgehouden schrijversschap nog altijd aan evolueren toe is. Bovendien lijkt zijn werk ook steeds meer maatschappelijk betrokken te raken.

In ‘2050’, verschenen in juni van dit jaar, “toont Verhelst een dystopische, door klimaatrampen en kapitalistische inhaligheid ineengestorte wereld – tegelijk is hij „strijdbaar en reikend naar nieuwe vormen van schoonheid”. “Door de taal in een nieuw licht te zetten, schept hij nieuwe gedachten, misschien zelfs een nieuwe wereld: voor Verhelst reden om literatuur te maken.

De prijs zal op 23 januari 2022 tijdens het internationaal literatuurfestival ‘Winternachten’ aan Verhelst overhandigd worden.

Ook het voltallig bestuur en de leden van de VWS laten niet na om Peter Verhelst bij deze van harte geluk te wensen met de prijs en hopen vooral dat hij nog lang als een van onze boeiendste auteurs talig en talentvol mag blijven tekeer gaan.

Bijgaande foto’s werden genomen tijdens een bezoekje vanmorgen aan de Tieltse bibliotheek die voor de gelegenheid voor een heuse Peter Verhelst- hommagehoek heeft gezorgd. De zon kon daarbij niet ontbreken!



 

 

maandag 11 oktober 2021

Voorstelling van 'Borgtocht' de Verzamelde Poëzie van Renaat Ramon

Renaat Ramon, een van onze meest bevlogen VWS-bestuursleden, wordt op 17 oktober 85! En de opperste creativiteit blijft hem in veel vormen zeer ‘alive and kicking’ gaande houden. 

Naar aanleiding van zijn verjaardag laat het Poëziecentrum met ‘Borgtocht’ een prachtige en twee-delige editie van zijn Verzameld Werk verschijnen: Borgtocht Woordwerk (dé poëzie!) en Borgtocht Beeldwerk ('Iconische poëzie'). Elk boek kost amper 24 euro! Een prijsje.

Borgtocht wordt op woensdag 20 Oktober 2021 om 19:00 uur voorgesteld in de Gotische zaal van het Brugse Stadhuis. Verwelkoming door burgemeester De Fauw, en zes dichters brengen hun creatie voor een jarige. Prof. Dr. De Geest licht de poëzie toe en Carl De Strycker, directeur Poëziecentrm, stelt de publicatie voor. 

Van harte welkom! 


Renaat Ramon is dichter, essayist en beeldend kunstenaar in de geest van het constructivisme. In elk genre legt hij een grote discipline aan de dag, gebaseerd op de paradox dat minder meer is dan veel en resulteert in een omvangrijk vormvast oeuvre. Zijn dichtwerk, een 15-tal boekpublicaties, is nu in twee boekdelen verenigd, enerzijds zijn woordpoëzie, anderzijds zijn iconische (concrete en visuele) poëzie, telkens zo’n 200 gedichten. Scepsis en ironie kenmerken zowel zijn woordgedichten als zijn iconische poëzie, een genre waarin hij internationale waardering geniet. Poëzie van een geëngageerde waarnemer; beeldrijke, gelaagde gedichten met veel onderhuidse eruditie en vaak een parapoëtisch aspect. 

In het komende jaarboek van de VWS ("Jaarwerk MMXXI") dat op zondag 28 november 2021 zal worden voorgesteld, zullen ook twee bijdragen staan van de hand van Renaat Ramon. Een over 'Het Westen en de Wispelaere' (“Vreugden komen als papavers”) en een IM-bericht voor Fernand Lambrecht. De jaarlijkse VWS-prijs gaat dit jaar naar Herman Leenders, en bestaat zoals elk jaar uit een gegeerd beeld van de hand van Renaat Ramon.





















donderdag 23 september 2021

Voorstelling 'IJzergeluk van Dirk Marteel

Dirk Marteel nodigt iedereen uit op de voorstelling van ‘IJzergeluk’ de novelle waarmee hij bij Beefcake Publishing debuteert als literair auteur. In dit eerste boek vertaalt en hertaalt Dirk Marteel het verhaal van de periode mei-juni 1940 in De Panne. Operatie Dynamo en de inscheping van duizenden Britse soldaten zorgen voor aangrijpende momenten in het leven van de zevenjarige Oskar en zijn familie.

Voorstelling op vrijdag 1 oktober om 19u30 – Gemeentelijke feestzaal/Gemeentehuis – Zeelaan 21 in De Panne.
Moderator Mieke Dumont gaat in gesprek met enkele kenners van Operatie Dynamo en de auteur.

Uitgeverij Beefcake Publishing biedt u de kans om na de voorstelling een gesigneerd exemplaar van IJzergeluk aan te kopen aan het voordeeltarief van € 20.

Na de presentatie is er tijd om na te praten met een drankje, aangeboden door het gemeentebestuur van De Panne.

Gelieve uw aanwezigheid tegen uiterlijk 30 september te bevestigen aan dirk.marteel at proximus.be

vrijdag 20 augustus 2021

VWS-prijs 2021 voor Herman Leenders

De raad van Bestuur van de Vereniging voor West-Vlaamse Schrijvers (VWS) kent voor 2021 haar jaarlijkse prijs toe aan Herman Leenders.

Sinds het jaar 2015 reikt de vereniging jaarlijks een prijs uit aan een verdienstelijk schrijver-literator die zijn roots in West-Vlaanderen heeft of die er zijn thuis gevonden heeft.

De prijs die bestaat uit een sculptuur van dichter, beeldend kunstenaar en VWS-bestuurslid Renaat Ramon zal (als alles Covid-gewijs goedgaat) op zondagvoormiddag 28 november 2021 tijdens een literair evenement aan Herman Leenders worden uitgereikt. Meer info over de plaats van uitreiking en het programma wordt later bekendgemaakt.

Op 28/11/2021 zal ook het nieuwste VWS-jaarboek (“Jaarwerk MMXXI”) worden voorgesteld. In dat jaarboek wordt onder meer uitvoerig ingegaan op het werk van Leenders in een studie van Hendrik Carette. Bij wijze van voorproefje hieronder al een fragment uit het stuk van Hendrik Carette:

Het gedicht ‘Treinen’ toont ons de achterkanten en de achtertuintjes van de huizen van onze gehuchten en dorpen in een traag voorbijglijdend landschap en dat ziet onze ziener als een ongeziene indringer. Leenders is ook geen zanger en geen schilder. Hij is een zachte sublieme etser. Hij etst een zomers of een winters landschap en plaatst de lezer als zijn medeplichtige in dit schuldige landschap. En bij voorbeeld in het gedicht ‘De brug’ doet hij dit niet zonder mededogen. Dit gedicht over de zieken van het bekende gesticht in Beernem die buigen en op die brug staan boven de autosnelweg is uniek van menselijk mededogen. Wat dit laatste woord betreft verwijs ik ook graag naar het gedicht ‘Gebed’ dat plots onverwacht opduikt en dit keer wel eindigt op een leesteken en wel het vragende en zeer ironiserende vraagteken. 

De laureaten van de VWS-prijs tot dusver:

2015: Walter Haesaert - Uitreiking in Tielt - Jaarwerk MMXV
2016: Willy Spillebeen - Uitreiking in Menen - Jaarwerk MMXVI
2017: Luuk Gruwez - Uitreiking in Poperinge - Jaarwerk MMXVII
2018: Kristien Dieltiens - Uitreiking in Beernem - Jaarwerk MMXVIII
2019: Patrick Lateur - Uitreiking in Waregem - Jaarwerk MMXIX
2020: Hedwig Speliers - Uitreiking ten huize - Jaarwerk MMXX

2021: Herman Leenders

(Bron: label: VWS-prijs) 

Links:
Blog van de VWS

Renaat Ramon
Herman Leenders

 

Herman Leenders © Willy Vynck

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© foto: Willy Vynck