zondag 2 augustus 2020

Paul de Wispelaere - Bruggenbouwer

Andreas Van Rompaey heeft als jonge literatuur-onderzoeker en essayist al meerdere publicaties op zijn actief. Hij studeerde taal- en letterkunde aan de KU Leuven en heeft een bijzondere interesse voor de "klassieke en
postklassieke narratologie". In het vorige VWS-jaarboek ‘Jaarwerk MMXIX’ publiceerde hij met ‘Het Sonneville-archief als schatkamer’, een studie over het ongepubliceerde werk van de Brugse auteur en uitgever Johan Sonneville. In zijn masterscriptie ‘Het surrealisme in de naoorlogse Nederlandse literatuur’ ging hij eerder ook uitvoerig in op het (experimenteel) werk van Sybren Polet.
Intussen publiceert Uitgeverij Zorrobooks zijn eerste werk in boekvorm. In 'Paul de Wispelaere. Bruggenbouwer' biedt Andreas Van Rompaey een mooie inkijk in leven en werk van de bekende Brugse auteur. Aan de hand van archiefmateriaal dat in 2012 dankzij de tussenkomst van echtgenote Ilse Logie door het Letterenhuis verworven werd en de boeken van de Wispelaere weet de auteur een mooi portret te schetsen van een man die, begeesterd door boeken, bundels en brieven, in staat was om mensen, literatuur én tezelfdertijd hét Literaire Netwerk met elkaar te verzoenen. Geen geringe verdienste!

Paul de Wispelaere. Bruggenbouwer werd op vrijdag 24 juli ll. voorgesteld @Stichting IJsberg in Damme waar de schrijver in de jaren zestig en zeventig geruime tijd 'in arcadische omstandigheden' heeft gewoond. Eerder gaf de VWS in 1986 een monografie uit over Paul de Wispelaere (1928-2016). Nu biedt het boek van Van Rompaey daar anno 2020 een treffende aanvulling op. In zijn woord vooraf schrijft Lucas De Vos die in de jaren zeventig nauw met Paul de Wispelaere heeft samengewerkt daarover: "Het is goed nog eens een volledig overzicht te krijgen van de volle loopbaan tegen een sociaal canvas dat Andreas Van Rompaey nu inventariseert." Het boek in handen hebbend kunnen wij dat alleen met veel stelligheid bijtreden.

(Paul Rigolle)



Extern:
Paul de Wispelaere - Bruggenbouwer bij Uitgeverij Zorro
Blog Andreas Van Rompaey
Stichting IJsberg

Paul de Wispelaere. Bruggenbouwer, Damme, 2020, 245 pagina’s, ISBN 978 94 6168 0648 kan worden besteld via zorro-feniks (info@zorrobooks.be) of uw boekhandel.


dinsdag 28 juli 2020

Over een voetbalgekke, vermoeide gorilla en een innovatieve jeugdauteur

Op 17 juli stelden auteur Brigitte Minne en illustrator Joris Thys
coronagewijs hun (voorlees-)boek Gorilla is moe voor in het dierenpark Pairi Daiza. In dit kleurrijke verhaal slaapt Gorilla de hele dag, en daarover maken de andere dieren zich zorgen. Pas bij een spannende voetbalmatch herleeft Gorilla, en dat brengt zijn vrienden op een idee… Als een extraatje tekende de illustrator enkele gorillaportretten op de ramen van hun verblijf.

Brigitte Minne is met ruim 200 kinderboeken niet aan haar proefstuk toe. Ook haar grote inzet voor de literatuur is gedenkwaardig. Na enige verblijfplaatsen, onder meer in Ronse waar ze aan de basis stond van de Picturale, een tweejaarlijkse wedstrijd voor illustratiekunst van kinder- en jeugdboeken.

In 2015 keerde ze met haar man Erik de Logi terug naar haar roots, Brugge. Blijvend enthousiast startte ze met een nieuw project: GALERIE MAGIEK, dat bestaat uit een theater (Moerstraat 82), een atelier (Moerstraat 112) en een galerijtje (Stoofstraat 7) Van 20 tot 24 juli organiseerde ze, opnieuw coronagewijs, een volgeboekte zomerklas met als docenten Marita Vermeulen, Jan de Kinder en Beatrijs Peeters.

(Jet Marchau)

Extern:
Website Brigitte Minne
Website Joris Thys
Gorilla is moe-De tekeningen

Gorilla is moe-Uitgeverij De Eenhoorn
Galerie Magiek




vrijdag 24 juli 2020

Ipse dixit van Johan Clarysse en Frans Boenders

De Brugse schilder Johan Clarysse en filosoof, dichter, kunstkenner en voormalig producer bij de Openbare Omroep Frans Boenders sloegen onlangs de handen in elkaar en bezorgden de lezer en poëzieminnaar een mooie publicatie die als titel Ipse Dixit (‘hij heeft het zelf gezegd’) meekreeg.

Het boek bevat een recent ontdekte verzameling Latijnse sonnetten van Nemesianus van Carthago die Boenders naar eigen poëtisch welvermogen verdichtte en vertaalde. Ipse Dixit telt op die manier 34 leergedichten over het leven en werk van de presocratici. In zijn voorwoord
schrijft Boenders hoe hij met Pasen 2019 in hartje Tunis op het spoor kwam van een typoscript van een hem nog onbekende Latijnse dichter uit Noord-Afrika die in de derde eeuw na Christus in versvorm het presocratisch gedachtegoed vastlegde. De voorliefde van Frans Boenders kennende voor het sonnet dat hij in zijn inleiding wat gezwollen ‘het compactste, elegantste en, ja volmaakste vormkorset van de Europese poëzie noemt’ zorgt hij in dit boek voor geanimeerde poëtische portretten van onder meer Anaximander de Mileziër, Pythagoras, Parmenides de Eleaat, Zeno, Diogenes van Sinope en Epicurius van Samos. Oerstof en Zielenstof wisselen elkaar in deze sonnetten af.

De beelden van de schilderijen van Johan Clarysse die perfect en toch vrijelijk aansluiten bij de sonnetten maken dit boek mee tot een kleinood. Ipse Dixit is een voldragen en kunstzinnige uitgave van uitgeverij ‘de Gebeten Hond’, hier vooral bekend als uitgever van de prachtige cyclus ‘Het menselijk tekort bij een teveel aan papier’, van de Harelbeekse bibliothecaris en bibliofiel Jan van Herreweghe.

De Gebeten Hond
Recensie bij Doorbraak



Diogenes van Sinope

Denkers maken zelden een druistige jeugd door.
Socrates, Wittgenstein, Nietzche, Heidegger, Kant,
rijk of arm: je kunt geen peil op hen trekken want,
hoe slim elk ook, ze vormen geen eendrachtig koor.

Sommigen, woestijnzanddroog, geven geen gehoor
aan wie, vitaal als Diogenes, de kroon spant
boven wijzen, asceten zonder vaderland,
gehecht slechts aan een denken prikkelend als chloor.

Soms wou de ene van een ander wat leren.
Diogenes, bankierszoon, valsemunter, met
misdaad gemazeld, had ooit Plato's faam besmet;

te koop als slaaf en gevraagd wat hij presteren
kon, antwoordde hij: zorgen voor mezelf en ook
content zijn met haast niets - en nimmer van de kook.




© Frans Boenders


(Tekst: Paul Rigolle)

vrijdag 17 juli 2020

Zand, een duistere relatieroman

Over ‘Zand’, de tweede misdaadroman van Koen D’Haene

Op 18 april, in volle coronacrisis, verscheen ‘Zand’, de tweede misdaadroman van Koen D’haene. Net als veel andere schrijvers zag D’haene, sinds jaar 
en dag hoofdredacteur van de publicaties van de VWS,  de boekvoorstelling in de bibliotheek van Wevelgem aan zijn neus voorbijgaan. Het moment de gloire bij het verschijnen van een nieuwe roman was hem niet gegund, maar Koen trok zich op aan de gevleugelde woorden van zijn uitgever Theo Van Rijn: ‘Het is helaas niet anders. Persoonlijk laat ik het maar over me heen komen in de wetenschap dat ik er niets kan aan veranderen’.

‘Zand’ is het zelfstandig leesbare vervolg op ‘IJs’, de misdaadroman die in 2016 verscheen. ‘IJs’ speelt zich voornamelijk af op de flanken van de Dent Blanche in Wallis (Zwitserland), ‘Zand’ heeft de oneindige zandvlaktes van het eiland Schiermonnikoog als typerende locatie. Het verhaal ontrafelt verder het leven van de hoofdpersonages Sarah en Mats, dat vol raadsels, geheimen en mysteries zit.

De auteur houdt er duidelijk van om streken die hij een warm hart toedraagt mee te laten figureren in zijn werk. In zijn jeugdroman ‘Ketters van de Kemmelberg’ (2017) las je bijvoorbeeld zijn liefde voor Frans-Vlaanderen en het Heuvelland; in het tweeluik ‘IJs’ en ‘’Zand’ brengt hij twee vakantiestreken die hij innig koestert, tot leven. De Friese Waddeneilanden kregen overigens al eerder hun huldeboek: in 2000 schreef D’haene de jeugdroman ‘Gek van een eiland’ die zich afspeelt op Terschelling.

Verweven in een fictief en verbeeldingsrijk misdaadverhaal verwerkt de auteur overigens ook veel persoonlijke herinneringen en anekdotes die zijn levenswandel kleurden en kleuren. Zijn studententijd in Brussel, verloren jeugdliefdes, vakanties uit zijn kindertijd en met zijn eigen kinderen, muzikale en literaire helden: je komt ze handig verstopt of grappig onthuld tegen in zijn boeken.

Ondertussen zijn veel recensies en lezersreacties verschenen en die zijn vooral positief en lovend. ‘De enige negatieve noot die ik opving, was dat sommige lezers het boek niet spannend genoeg vonden voor een thriller. Een erg bijzondere kritiek, want evenmin als ‘IJs’ is ‘Zand’ een thriller. Het is wel een misdaadroman, maar dan zonder politieagenten, detectives of rechercheurs. Die zullen pas op de proppen komen lang nadat ik afscheid van mijn personages heb genomen.’ Andere lezers noemden het een literaire of een psychologische roman. G.P. Schuring in zijn recensie bij NBD Biblion: ‘Het is een intrigerend en boeiend verteld verhaal met veel aandacht voor de natuur en de bezienswaardigheden van het eiland. De psyche van de hoofdpersonen wordt haarfijn gefileerd, net zoals de onderlinge verhouding tussen Sarah en Tom en de enorme psychische druk die Michael weet uit te oefenen in zijn vrouwenjacht. 'Misdaadroman' zoals de cover vermeldt, is een wat misleidende term; het is veeleer een psychologische thriller.’

Ach, het is maar een etiket,’ vertelt D’haene. ‘Zelf noem ik het wat badinerend ‘duistere misdaadromans’ en die donkere kant zette ik wat kracht bij door beide romans te openen met een flard uit een nachtlied van Tom Waits. Dat citaat laat ik meteen volgen door enkele regels van Abba: lichte pop, maar met een verrassend donker kantje.’

Jooris Van Hulle schrijft in MappaLibri: ‘Het slotdeel van de roman, eigenlijk een soort van epiloog die perspectieven opent voor weer een vervolgdeel, speelt zich af in het najaar van 2015 in Oostende en houdt de suggestie in van een nieuw begin van de relatie tussen Sarah en Mats. Na ‘IJs’ (water) en ‘Zand’ (aarde) kan het vuur weer oplaaien. Of zal alles toch tot lucht worden herleid? Koen D’haene – zo meen ik te mogen veronderstellen – is aardig op weg een project op te zetten rond de vier oerelementen.’ Is dat het plan? ‘Er is eigenlijk helemaal geen plan,’ vertelt de auteur. ‘Ik begon en eindigde ‘IJs’ niet met het idee er een vervolg aan te breien. Het idee kwam pas na publicatie, toen ik boeiende verhaallijnen voor een vervolg opmerkte. Ook ‘Zand’ schreef ik niet in functie van een derde deel. Maar misschien komt het er wel van, het einde van de roman is erg open en de hoofdpersonages zijn nog niet uitverteld. Bovendien is er nog een bijzondere vakantiebestemming uit mijn jeugd die mijn leven kleurde. Wie me goed kent, weet bij deze waar het eventuele derde deel zich zal afspelen. En ja, ook een derde oerelement als titel ligt dan voor het grijpen!’

Koen D’haene, Zand, uitgeverij LetterRijn, 2020, 227 p. – isbn 978 918759 9 1


(Opgetekend door Paul Rigolle)

woensdag 15 juli 2020

Afscheid van Daniël Van Hecke

In Brugge is verleden week op 6 juli 2020 Daniël Van Hecke (°25/1/1938)
overleden. Hij was de auteur van vier verhalenbundels en vier romans waarvan vooral 'De Mutant' (1967) en 'De vlucht' (1985, bekroond met de Guido Gezelleprijs van de Stad Brugge) bekendheid genoten. In 2009 publiceerde hij zijn laatste roman 'De tranen van Pygmalion'.

Met 'De verschroeide Hof van Eden', liet hij vooraan 2019, nog een ruime selectie uit zijn poëzie uitgeven. Het boek met een nawoord van Guy Van Hoof verscheen bij Uitgeverij C. de Vries-Brouwers.

Op de Facebook-bladzijde van Brugge Stadsgedichten staan bij wijze van afscheid twee gedichten van Daniël.
Daniël Van Hecke was immers als dichter - samen met Mark Braet - één van de eerste leden van het beschermcomité van het bezette Lappersfortbos in 2002 (Poëziebos.be). Zijn vriend Johan Debruyne, die in 2011 nog een VWS-Cahier aan Daniël wijdde, droeg op Facebook, navolgende tekst aan Daan op.

Friedhofbal

Je nam het op voor sans-papiers
(of dat nu katten waren of mensen)
Je voelde de pijn van zij die hier niet
welkom zijn
Je ijverde voor groen dat voor geld
en beton moest wijken
Samen laafden we ons samen aan eloquentie
en beeldende schoonheid
Trots was ik toen ik je taalvirtuositeit
verwoordde in een klein cahier
Voor smalltalk was je beducht en kortzichtigheid
deed je walgen
Je ging tekeer tegen machtsmisbruik
en hardnekkige domheid
Het mocht iets meer zijn, vond Lapje
Jij schreef het in haar plaats
Ook voor onze geadopteerde katers was je
een vertrouwde indringer
Thuis - als jullie op reis waren - moest en zou die
schuifdeur op een kier
opdat àlle katten en ongenodigd
klein leven schuilen konden bij nacht en ontij
Je laatste dichtbundel blijft op de
salontafel liggen
“De Verschroeide Hof van Eden”
Een gitzwart kleinood
Ter herinnering
In mijn hoofd blijft hij hangen
Onbereikbaar
Die dropvolley
Je Friedhofball
boven gemalen Duitse baksteen


© Johan Debruyne

Voor Daan, van Johan Debruyne, je vriend
5 juni 2020

Een andere vriend Guy Van Hoof schreef op zijn Facebook-bladzijde navolgend afscheid:

Mijn goede vriend, uitstekende schrijver Daniël van Hecke is overleden
in Brugge. Hij had me nog pas een enthousiaste brief geschreven, vol lof, hij had eindelijk zijn bundel kunnen uitgeven met het essay dat ik over hem schreef dat hij er absoluut bij wilde hebben, we hadden dezelfde opvattingen over heel wat maatschappelijke vraagstukken...hij schreef erover met eruditie en tevens ironie...en op de foto zitten we met onze vrouwen om die uitgave te vieren, en nu, een half jaartje later...Ik durf ronduit te zeggen dat ik zijn publicaties, zijn vriendschap, zijn brieven vreselijk zal missen... mocht er een schrijvershemel bestaan dan wens ik hem daar een ereplaats toe..

© Guy Van Hoof

Extern:
Auteurspagina bij "Schrijversgewijs"
Recensie "De verschroeide Hof van Eden" bij De Schaal van Digther
Brugge Stadsgedichten-Facebook-Afscheid van Daniël Van Hecke






maandag 22 juni 2020

Nachtlus - Wevelgemse Bib-medewerker Jeroen Messely debuteert als dichter

Het is weinig dichters gegeven om meteen te debuteren bij een 'héél erkende
uitgeverij'. Jeroen Messely, medewerker van de Bib van Wevelgem valt die eer te beurt!
Tot dusver heeft Messely nog zo goed als niet gepubliceerd in literaire tijdschriften. Vandaar ook dat zijn naam in de meeste poëtische regionen niet zo heel erg bekend in de oren klinkt. Met zijn debuut 'Nachtlus', meteen bij Atlas-Contact, komt daar méér dan wat verandering in! Helaas moest vanwege de bekende Corona-sores het voorbije weekend ook de voorstelling van dit toch wel omvangrijke poëtisch debuut worden geannuleerd. Wat helemaal géén reden is om 'Nachtlus' niet in huis te halen! Wel zeer integendeel!

Op de site van de uitgever lees je om te beginnen dit:

De nachtlus, dat zijn de onchristelijke uren tussen middernacht en de zeer vroege ochtend waarin de Belgische televisie haar programma’s in een eindeloze – troosteloze – loop zet. In dat tijdslot ontstonden ook de gedichten in deze bundel. Dan pas durft een man te treuren om een verdwenen geliefde en een verloren kindertijd; dan pas maakt een veellezer de balans op van zijn aflopende affaire met de literatuur. Een technisch begaafde dichter die in ieder vers vecht tegen de herhaling: een lus kan o zo makkelijk een strop worden. In de handen van Jeroen Messely wordt taal een vlijmscherp wapen tegen de eeuwige wederkeer. 

De gedichten in dit debuut zijn lenig, stoutmoedig en klankrijk, zoals alleen een West-Vlaming ze kan schrijven. Dolle erotische koortsdromen worden afgewisseld met melancholische reflecties. Nachtlus streeft schaamteloos naar het sublieme, in de betekenis die Edmund Burke eraan gaf: al wat groots, onnatuurlijk, penibel, verbijsterend en – hoe kan het ook anders, zo diep in de nacht – obscuur is.

Onlangs maakte het tijdschrift Tzum (via een opgevangen bericht van de uitgeverij of via een andere omweg) bekend dat Jeroen Messely ook de man was die al die tijd achter het fantastische literaire pseudoniem  "Achille van den branden" schuilging. Onder het dekschild van deze schuilnaam en ook onder dat van "Prins van Denemarken" las en schreef Messely jarenlang - en sneller dan zijn schaduw - over boeken en bundels die hem in beweging en of vervoering wisten te brengen. Daar waar velen dachten dat er achter die namen een collectief of zelfs Gerrit Komrij schuilgingen. Het wil wat zeggen!

Het omslagbeeld van Nachtlus is een reproductie van James Abbott McNeill Whistler, Nocturne in Black and Gold - The Falling Rocket (1875)


Meer info over Nachtlus: Uitgeverij Atlas
Schrijfbroeder Sander Kok over Nachtlus op YouTube

Nachtlus - ISBN 9789025459468
Pagina's 112
Type Paperback/softback
Gepubliceerd juni 2020
€ 21,99





(Bericht: Paul Rigolle)
Dit bericht staat ook op 'De Schaal van Digther'




Dienstmededeling

Graag nog even ter verduidelijking meegeven dat op deze blog (en ook op de Facebook-bladzijde van de VWS) enkel en alleen informatieve berichten worden geplaatst.

Voor wat betreft de creatief-literaire berichten, proza, gedichten en ander moois dat we worden toegestuurd moeten we hier op deze plaats bedanken. Daar zijn uiteraard andere uitwijkmogelijkheden voor.

Maar niettemin, West-Vlaamse en andere vrienden: Blijven schrijven! En lezen ook natuurlijk!

donderdag 11 juni 2020

Het tweede skelet

Ook van Jos Pierreux, "onze Man in Lippensville", is er een nieuw boek! In "Het tweede skelet", een uitgave van Uitgeverij Vrijdag is inspecteur Luk Borré terug van weggeweest.

KW, schrijft over het boek:

"Onder het motto 'Leef gezond, lees lokaal' promoot Jos Pierreux dan maar op zijn eentje zijn nieuw misdaadverhaal. Als het ware om de heropstart van de plaatselijke middenstand te steunen, komen speurder Luk Borré en zijn team in heel wat handelszaken langs: Sel Gris, Le P'tit Bedon, De Snippe, Terrasse du Zoute, Ironie, De Cliënt, Lipps, Invest-Mobile. Ook Klein Amsterdam, Memlinck Palace, Hotel La Réserve, DeMaré, Café Monico, Brazilia, Verso, Bistro Marie, The Pharmacy en Muguet komen in beeld.





De afstand brengt ons dichterbij

"De afstand brengt ons dichterbij". 24 auteurs (waaronder, kan het anders, ook een pak West-Vlaamse schrijvers) stuurden elkaar heldere brieven in troebele Corona-tijden.

Joost Devriesere verzamelde ze in een gaaf boek waarvan de opbrengst integraal naar 'Dokters van de Wereld' gaat. 'De Afstand' in huis halen blijft een méér dan goed idee!

Meer info bij Houtekiet.be





vrijdag 29 mei 2020

Overstekend wild-Nieuwe dichtbundel van Herman Leenders

Dit zijn niet de makkelijkste tijden om nieuwe publicaties voor te stellen. In de voorbije maanden
zijn  talloze boek- en bundelvoorstellingen noodgedwongen afgeblazen of (in het betere geval) naar het najaar uitgesteld. Ook van Herman Leenders, voormalig stadsdichter van Brugge, verschijnt er begin juni 2020 een nieuw boek. "Overstekend wild" is de titel van zijn vijfde dichtbundel. In normale gezonde omstandigheden zou de voorstelling zijn doorgegaan op 28 mei 2020 in het Poëziecentrum. Die gaat om de gekende redenen niet door. Wel is via de onvolprezen tussenkomst van Boekhandel Dereyghere een korte live-voordracht gepland op donderdagmiddag 4 juni 2020. Dit via de Facebook-pagina van de boekhandel.

Meer info:
Facebook-evenement Overstekend wild  
Overstekend wild bij Uitgeverij de Arbeiderspers




vrijdag 15 mei 2020

Twee nieuwe publicaties van Alain Delmotte

In de maand juni 2020 verschijnen van Alain Delmotte, VWS-bestuurslid, twee nieuwe publicaties: het tweede deel van 'Warhoofds leerdichten' en 'Twee dochters'.

Warhoofds leerdichten 2’, met als ondertitel ‘Alsof licht van de zon komt’, verschijnt als POD-uitgave in de Gaia Chapbooks-reeks die onder redactie van Ton van ’t Hof staat. De voorflap van deze dichtbundel wordt een schilderwerk van Maarten Embrechts (zie hieronder). Het boek bevat leerdichten met het motief ‘licht en duisternis’ als rode draad. Het geheel volgt een totaal andere weg dan het eerste deel dat eind 2019 verscheen.

Op de achterflap staat volgend fragment:

Licht zoeken hoeft niet. Het is waar je kijkt, waar iedereen je kan zien, waar het naar je wijst, waar het je de weg en de juiste tijd wijst.

Het is in elke taal verstaanbaar. In je schrift noteer je wat het je zegt, wat het zich in tongen laat horen.

Heeft het verlangen naar licht dan de taal doen ontstaan?

Is dit je geluk? Is het daarom dat je dit schrijft?

Twee dochters’, met als ondertitel ‘Iets dat al niet meer duurt’, is ontstaan naar aanleiding van het komende huwelijk van Manon, de jongste dochter van de dichter. Daarin verzamelt Delmotte de gedichten die hij de voorbije 25 jaar voor zijn dochters schreef . Het zijn gelegenheidsgedichten die zich verder dan hun ‘gelegenheid’ wagen. Ze proberen onderhuids het voorbijgaan van de tijd zo herkenbaar mogelijk te thematiseren, zoals in onderstaande gedichten ‘Schertsend met je dochter bij het ontbijt’ en ‘Achttien’.

Bij het boek horen foto’s van Johan M. Duyck, die ook instaat voor de vormgeving. De foto’s worden door hem omschreven als ‘een beeldessay rond het thema dochter’.

Warhoofds leerdichten 2’ zal aan 10 euro per exemplaar verkrijgbaar zijn en ‘Twee dochters’, een publicatie met bibliofiel karakter, aan 22 euro per exemplaar.

Wie voor de twee publicaties voor 20/06 inschrijft, betaalt slechts 25 euro.Voorinschrijven kan via het mailadres: alain.delmotte@proximus.be. Vooraf betalen is niet nodig: u betaalt pas bij ontvangst van de boeken.

De publicaties zullen op zaterdag 20 juni om 16 uur in het Scala-café van de Unie der Zorgelozen (Pluimstraat 7, Kortrijk) worden voorgesteld. Dit met nog enig voorbehoud gezien de corona-perikelen.
































dinsdag 17 maart 2020

Valerie Tack debuteert: 'Rauw & Alsof'!

Ook het feestje dat de voorstelling van 'Rauw & alsof', de debuutroman van Valerie Tack, ongetwijfeld zou zijn geworden, kon vanwege Corona-troebelen niet doorgaan. Het boek is er evenwel! Hélemaal én Aanstekelijk. "Rauw & Alsof" zouden we hier zeggen!

Valerie Tack woont in Kortrijk en is de partner van auteur en journalist Joost Devriesere.

Meer info:
Rauw & Alsof op You Tube
Site Uitgeverij Houtekiet





maandag 16 maart 2020

Bult, het debuut van Marieke De Maré

Vanwege het bekende Corona-fenomeen diende de voorstelling in Damme van 'Bult', de debuutroman van Marieke De Maré donderdag laatst verdaagd te worden. Maar het boek zelf laat inmiddels geen enkele lezer in de kou!

Marieke de Mare (34) komt uit Koolskamp, wereldberoemd omwille van zijn Kampioenschap van Vlaanderen voor wielrenners, maar woont sinds 12 jaar in Sint-Andries. Dat is niet toevallig, want echtgenoot Jeroen Vanacker is artistiek directeur van het Brugse Concertgebouw. Marieke behaalde een masterdiploma aan het Antwerpse foConservatorium, geeft les in de Kunstacademie van Torhout en is ook nog moeder van drie kinderen. (Bron: Exit.be)

https://mariekedemare.be/schrijven/