Posts tonen met het label 2025. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2025. Alle posts tonen

maandag 24 november 2025

'Jaarwerk MMXXV' - Het jaarboek over 2025 van de VWS is verschenen!

Kaftontwerp Renaat Ramon - Redactie Koen D'Haene 
en Paul Rigolle  

 


De inhoud van het jaarboek over 2025 
'Jaarwerk MMXXV'

"Voor al wie van boeken en lezen houdt"

* Woord vooraf - Paul Rigolle

* De vloek is gans het volk - Gastcolumn Geert Six

* De zachte kracht van Lara Taveirne 
   Lara Taveirne wint VWS-prijs 2025 - Marieke de Maré

* De dwang om rechtop te staan - Zes West-Vlaamse dichters - Alain  Delmotte

* Een drilboor naar de duistere drijfveren van het menselijk handelen 
Gaston Duribreux’ Tussen duivel en diepzee onder de loep - Stefaan Pennynck

* Strijd voor vrijheid - Over de dichter Kamiel Top - Kathelyn Vervarcke

* Op de toppen van de kunst - 20 jaar lente:  ART 04  en  Toverberg - Renaat Ramon

* Piëdestal - Het mooiste van West-Vlaamse schrijvers dat wij lazen Koen D’haene en Paul Rigolle - Met bijdragen van Dominique Albert Lietaer, Femke Vindevogel, Frederik De Laere, Jonas Bruyneel, Martine Vandermaes, Philippe Cailliau, Jan Stoel en Pierrette Coffrée.

* 10 jaar JaarwerkOverzicht en register 2014-2024 - Koen D’haene

* Over de medewerkers aan dit jaarboek


De toespraak van mede-eindredacteur Paul Rigolle bij de voorstelling op vrijdag 21 November 2025.

Goeie avond beste vrienden van het boek en van de literatuur, vrienden van de VWS en van het leven tout court. Goeie avond ook Lara, die we hier straks uitgebreid mogen fêteren en die –
ik benijd haar nu al - hier vandaan zal gaan met alweer een prachtige trofee van ons aller Renaat Ramon. Welkom dus! Vanavond heb ik namens het bestuur het genoegen om jullie het nieuwe jaarboek voor 2025 voor te stellen. We zijn na het tienjarig lustrum ondertussen aan de elfde editie toe. Het blijft snel gaan in het leven, en in de literatuur.

Alweer hebben we met de maand november het schemerlicht van het jaar bereikt. Een uitstekend moment om jullie ‘Jaarwerk MMXXV’ voor te leggen. Voor al wie van boeken en van lezen houdt! Ook dit Jaarboek bevat voor elk wat wils. De taal kent immers veel vormen en verscheidenheid en daarvan brengt elk VWS-jaarboek graag verslag uit. Het zijn ondertussen, dat weten en beseffen we met zijn allen, moeilijke en knellende tijden geworden. Op veel plaatsen staat de wereld in brand. En waar het niet brandt slaat vaker dan ons lief is de moedeloosheid toe. Het belet niet dat we met de VWS blijven geloven dat ook dit prangend tijdsgewricht niet zonder de creatieve inbreng kan van zij die lezen en schrijven. Als verweermiddel. Als soelaas. Als troost.

Dat beseft ook onze gastcolumnist Geert Six die met zijn column ‘De vloek is gans het volk’ het jaarboek opent. Over de taal die de zijne, en ook de onze is, zegt hij: “Ze schrijft zich in in het hier en nu, ze zegt altijd iets over deze tijd. Dat is zelfs een uitgangspunt. Ze reflecteert over de huidige gang van zaken. Dat is meestal geen mooi portret. De wereld is tegenwoordig een lelijke real life show geworden… 
De realiteit meandert inderdaad altijd mee in wat we schrijven.

Toekomst is een lastig woord geworden’ citeert Alain Delmotte, ook al in de teneur van de tijd, de dichteres Siel Verhanneman. In zijn stuk met als titel ‘De dwang om rechtop te staan’ bespreekt hij samen met haar nieuwste dichtbundel ook de boeiende recente poëzie van vijf andere vrouwelijke West-Vlaamse dichters. Het zijn Ludwien Veranneman, Lieve Desmet, Hanna Kirsten, Astrid Haerens en Myriem El-Kaddouri die net als Siel Verhanneman vol woordverve nieuw werk presenteerden. Alleen al om deze indringende bijdrage van Alain Delmotte mag elke lezer die van poëzie houdt dit jaarboek niet missen.

Voor 2025 gaat de VWS-prijs naar niemand minder dan Lara Taveirne. Collega Marieke de Maré met wie ze nog dit voorjaar de verhalenbundel ‘Het glinstert’ publiceerde schrijft het laudatio. In ‘De zachte kracht van Lara Taveirne’ peilt ze onder meer naar het vermogen van onze laureaat om van rauw verlies een verhaal te maken dat anderen optilt. En dat is een reden om te vieren!

In elk jaarboek mogen enkele bijdragen over ons rijke literaire erfgoed niet ontbreken. Kathelyn Vervarcke heeft er een missie van gemaakt om vergeten verhalen uit de rafelranden van de geschiedenis te halen. In ‘Strijd voor vrijheid’ staat ze stil bij leven en werk van de vergeten dichter Kamiel Top die op 21-jarige leeftijd in 1945 omkwam in het concentratiekamp van Flossenburg.

Een tweede erfgoedbijdrage is van de hand van Stefaan Pennynck. Hij neemt in zijn artikel ‘Een drilboor naar de duistere drijfveren van het menselijk handelen’ nog ‘s de bekende roman van Gaston Duribreux ‘Tussen duivel en diepzee’ onder de loep. De roman uit 1953 voldoet volledig aan het kenmerk van goeie literatuur: write local, think global.

Renaat Ramon zorgt op zijn beurt voor een intrigerende bijdrage met als titel  ‘Op de toppen van de kunst. Met als noemer ’20 jaar lente’ zoomt hij in op de verdienstelijke tijdschriften ART04 en Toverberg.


Ook dit jaarboek kan niet zonder de rubriek Piëdestal. Daarin peilen Koen D’Haene en ikzelf naar het mooiste van West-Vlaamse schrijvers dat andere schrijvers en lezers lazen en schreven. De welluidende stemmen in deze rubriek vormen dit jaar een ware keurtroep die bestaat uit: Dominique Albert Lietaer, Femke Vindevogel, Frederik De Laere, Jonas Bruyneel, Martine Vandermaes, Philippe Cailliau, Jan Stoel en Pierrette COffrée.

Tot slot vonden we het passend om in dit elfde jaarboek terug te blikken op de voorbije tien jaar en besluiten dit jaarboek met de inhoudstafel van de tien eerste jaarboeken.
Ik wens jullie samen met het voltallige bestuur alvast veel leesgenot met ‘Jaarwerk MMXXV’. En volgend jaar zijn we er bij leven en welzijn opnieuw!


Paul Rigolle,
Co-eindredacteur.

Brugge, Vrijdag 21 November 2025.


Meer info over het Jaarboek 2025 en het Lidmaatschap van de VWS:




woensdag 19 november 2025

Uitreiking VWS-prijs aan Lara Taveirne en Voorstelling Jaarwerk MMXXV-Vrijdag 21 November 2025


"Voor al wie van boeken en van lezen houdt"

Komende vrijdag 21 november 2025 wordt om 19:00 uur in de Gotische zaal van het Brugse Stadhuis, Burg 12, het nieuwe jaarboek van de VWS (“Jaarwerk MMXXV”) voorgesteld.

Tevens wordt bij deze gelegenheid ook in de vorm van een ronduit subliem beeld van Renaat Ramon de jaarlijkse VWS-prijs uitgereikt. Dit jaar gaat de prijs naar niemand minder dan Lara Taveirne.


Zo ziet het programma er uit:

Aanvang om 19:00 u
- Koen D’haene, voorzitter van de VWS, verwelkomt het publiek
- Woord van de burgemeester Dirk De Fauw
- Paul Rigolle stelt het nieuwe jaarboek over 2025 voor (“Jaarwerk MMXXV”)
- Interview Jooris Van Hulle met de laureaat van de VWS-prijs Lara Taveirne
- Poëtische impressie van Marieke De Maré (over haar mede-stadsschrijver Lara Taveirne in de periode 2023-2025)
- Onthulling/Uitreiking prijs aan Lara door Koen D haene in bijzijn van kunstenaar Renaat Ramon
- Dankwoord van Lara Taveirne
- Slotwoord van schepen van Cultuur Nico Blontrock
- Receptie

Deze bijzondere literaire avond wordt door de VWS geörganiseerd in samenwerking met de dienst Cultuur van de Stad Brugge.

Het Jaarboek over 2025 bevat onder meer een artikel van Marieke De Maré over de laureate van 2025 Lara Taveirne. Maar tal van andere literaire artikels met een West-Vlaamse invalshoek maken het jaarboek – de elfde editie al - ook dit jaar weer tot een niet te missen literair overzicht.

VWS, redactiesecretariaat, p.a. Georges Hoet, Maria van Bourgondiëlaan 24, 8820 Torhout - georges.hoet@skynet.be

Dun lied donkere draad
Facebook-bladzijde VWS
Brugse Stadsschrijvers bij de Bib Brugge
Instagram-bericht Brugse Bib
Wikipedia-pagina VWS
Lara Taveirne bij Uitgeverij Prometheus

Facebook-bericht van woe 19/11/2025



Lara Taveirne - Foto Sacha De Boer

Cover Jaarwerk MMXXV

Marieke De Maré & Lara Taveirne
Foto © Femke Den Hollander (voor de Bib Brugge)

dinsdag 7 oktober 2025

Lara Taveirne laureaat van de VWS-Prijs 2025

Op 21 november 2025 wordt in de Gotische zaal van het Brugse stadhuis de elfde VWS-oeuvreprijs uitgereikt.

Dit jaar gaat de prijs naar
Lara Taveirne!

Foto (c) Sacha De Boer

Lara Taveirne schreef bijzondere romans die zowel door pers als publiek erg worden gewaardeerd (o.m. 'De meisjes van Calais', 'Pluto', 'Kerhofblommenstraat'). In 2024 verscheen haar roman 'Wolf', over haar broer die in 2013 in het uiterste noorden van Zweden uit het leven stapte. Het boek kreeg grote weerklank. Samen met Marieke de Maré, met wie zij het stadsschrijverschap in Brugge deelde, publiceerde ze in 2025 ‘Het glinstert’, een verzameling van de verhalen die beide schrijfsters optekenden op hun wandel- en dwaaltochten door de stad.

Lara Taveirne ontvangt een origineel kunstwerk van beeldend kunstenaar Renaat Ramon

De vorige winnaars van de VWS-prijs zijn Walter Haesaert, Willy Spillebeen, Luuk Gruwez, Kristien Dieltiens, Patrick Lateur, Hedwig Speliers, Herman Leenders, Bart Vonck, Peter Terrin en Bart Moeyaert.

Het volledige programma voor vrijdag 21 november 2025 wordt - ook via deze pagina - later bekendgemaakt. Op die dag wordt ook het nieuwe jaarboek van de VWS - "Jaarwerk MMXXV" - voorgesteld.

#vwsprijs #larataveirne #vwsprijs2025 #larataveirne #mariekedemaré





vrijdag 3 oktober 2025

'Modus' verschenen. Nieuwe iconische poëzie van Renaat Ramon.

Graag signaleren we hier de gloednieuwe publicatie bij Uitgeverij Phoenix (van Willy Tibergien) van 'Modus', een nieuwe bundel iconische poëzie van Renaat Ramon.

Verkrijgbaar en te bestellen à 20 Euro/stuk bij zowel Willy Tibergien (willy.tibergien@telenet.be)(Potterierei 63, 8000 Brugge) als bij Lieve Terrie (lieveterrie@gmail.com).

Dit bericht verscheen ook op het literaire e-zine De Schaal van Digther.


Website Renaat Ramon





 


donderdag 18 september 2025

Het sneeuwt. (Ook op het warme thuisterras) - Jet Marchau

Recensie 'In het wit' van Roderik Six 

'in het witis het zesde boek van literair Knackjournalist en bekroond auteur Roderik Six (Ieper 1979). In zijn vorig werk, ‘waarin veel woede zat’, slaat hij nu een menselijker pad in, ‘op zoek naar tederheid’. (RS).

Die tederheid, het resultaat van grote empathie, uitgedrukt in gedetailleerde observaties en, zoals Stefan Hertmans over Volt (2019) schrijft: in ‘loepzuivere stijl’ én taal, greep me bij de keel.

In ‘in het wit’,(zonder hoofdletter in de titel) ontmoeten we twee vrouwen: M en Iris.

In beide verhalen sneeuwt het. Het verhaal van M splitst zich in twee delen die het middenverhaal, van Iris, omsluiten.

-Het verhaal van M is in de verleden tijd geschreven.

Beginzin: het sneeuwde.

‘Sneeuwen, het klinkt als de wind die met vingers van licht de kruin van een kind streelt’

M: Emma, maar afgekort omdat er van een ‘ma’ geen sprake is, is op weg naar haar demente vader in een landelijk rusthuis. En ze is vooral op weg naar een moeilijk gesprek met de arts en een hartverscheurende beslissing.

Via haar gedetailleerde kijk, bedenkingen en commentaren krijgen we een duidelijk beeld van de persoon M.

Tijdens de verre tocht met de bus kijkt zij bijna geobsedeerd door het raam naar de sneeuw en naar hetgeen buiten gebeurt. Het intensieve kijken roept bij haar herinneringen aan andere jaargetijden op, en verwijzingen naar auteurs en persoonlijke gebeurtenissen.

Ook bij het rusthuis zelf blijft geen detail onopgemerkt. Haar innerlijke commentaren zijn vaak cynisch en cassant:

Uit gewoonte helde de bus sissend op zijn kant om rolstoelen en wandelrekjes makkelijker te lossen. Het deed denken aan een vuilniswagen die zijn lading op het stort kiepert, als laatste rustplaats voor het bedorven vlees de oven in gaat.

Het wachten roept in de wachtzaal associaties, irritaties en nog meer bedenkingen op.

Enkel een laptop verried dat ze niet in een roman van Dickens was beland.

Haar verhaal gaat verder in het derde deel, na het verhaal van Iris, haar moeder: die M maar kort kende:

‘haar ( vroeg gestorven) moeder heette Iris maar voor M was dat slechts een naam, even betekenisvol als een straatbord in een bomenwijk…Haar herinneringen waren kopieën, droge lemma’s (…)

-Het verhaal van Iris is geschreven in de tegenwoordige tijd, terwijl het toch eerder dan M’s verhaal plaats vindt. Is dit om de tristesse hier nog voelbaarder te maken?

Beginzin: het sneeuwt.

Iris staart door het keukenraam naar de sneeuw. Buiten speelt haar man met haar kind. Ook hier volgen we haar in gedetailleerde waarnemingen. Maar Iris is moe, het gevoel dat ze nooit echt wakker is, overheerst, terwijl ze wel de’ scherpte van de wereld ‘ voelt.

ze vervloekt de erfenis van het moederschap, de ingebakken angst die je niet laat slapen; altijd half oor, speurend(..) altijd paraat, altijd bang (…) wanneer is het ooit genoeg?

Dokter Steels met een luisterend oor, raadt haar een dagboek aan. Ze probeert het, in de donkerte:

‘Misschien is het ook zo met woorden, misschien is het beter om net naast het ding te schrijven, om het ding te omsingelen, liever dan het platweg te benoemen.’

Maar het helpt haar uiteindelijk niet vooruit. Ze leidt ons stap voor stap rond in ‘haar wrakkig oud huis’, vervloekt het, hoewel met tederheid, zoals ze ook haar hele leven vervloekt.

Wanneer de wereld door de sneeuw een pauze, een ‘snipperdag’ heeft ingevoegd, probeert ze nog het beste ervan te maken door pannenkoeken voor man en kind te bakken, maar:

Deze dag. De lengte ervan. Het gewicht. Deze banale gedachten; de ondraaglijke schraalheid van haar bestaan ‘.

Dan gaat ze slapen, terwijl het kind en haar man buiten een iglo bouwen, worstelt ze zich uit haar kleren, legt ze haar verlovingsring op het nachtkastje en glipt ze weg:

‘Ergens barst iets, het huis huivert. Het zwart wordt dieper nu, onaards, en Iris spartelt: dit is te diep.

Hoe Roderik Six beschrijft hoe ze wegglijdt, hoe hij haar sterven en haar worsteling gevoelvol beschrijft, treft mij diep.

De ring van Iris legt een draadje naar het derde deel, dat weer aansluit bij het eerste verhaal van M, wel opnieuw in de verleden tijd: het sneeuwde.

Haar vader is al een tijdje gestorven en langzaam glipt ook de wereld van M door haar vingers: haar lichaam was een dichtgetimmerd kraakpand waarin de lampen één voor één zouden doven.

Opnieuw treft dit gedetailleerd inleven van Roderik Six: de twijfel, het tig-keren controleren, de gele post its, en misschien wel het ergste: ‘geen schouder om op te huilen’. ‘M kon, niet eens bij zichzelf terecht. Want binnenkort zou haar geest haar ziekte vergeten’.

Het houvast aan haar dierbare auteurs licht heel even op, maar ook dit verdwijnt.

Hoeveel intenser en empathischer kun je dreigende dementie nog beschrijven?

Een ding komt haar nog helder voor de geest: ze moet op zoek, naar de verlovingsring van haar moeder. En weer gaat ze op weg, terwijl ze door het raam van de trein nu de lente ziet ontwaken. Op weg naar haar geboortedorp. Waarom? Ik onthoud je de pointe.

Wellicht kunnen de troosteloosheid van de thema’s of de intense beschrijvingen afschrikken. Ik zelf ben na de laatste bladzijde in de zon op het thuisterras gaan zitten, op zoek naar warmte tegen al die kou. De roman had en heeft me bij de keel gegrepen.

En toch raad ik dit boek aan, vanwege de tedere empathie, de gedetailleerde filmische opmerkzaamheid van Six, de ongelooflijke secure en rijke taal, vanwege het literaire genot.

Dank zij Six’ filmische voorstelling, zal ik ieder vlokje sneeuw nu nog intenser bekijken, zal ik intenser meevoelen met de troosteloosheid van sommige levens.

En neen, in het wit brengt geen boodschap, maar het verhaal kan zeker een gespreksonderwerp voor gevarieerde leesgroepen zijn. En dat maakt de roman dan weer veelzijdig.

In boekenvriendschap, Jet

© Jet Marchau

‘In het wit' bij Uitgeverij Prometheus
Website Roderik Six

Deze recensie verschijnt ook op De Schaal van Digther



maandag 3 maart 2025

De wedstrijd - Nieuwe jeugdroman van Koen D'haene

Zaterdagnamiddag 1/3/2025 laatst werd in het jeugdhonk JC Ten Goudberge in Wevelgem 'De wedstrijd', de nieuwe jeugdroman van Koen D'haene, voorgesteld. Met dit jeugdboek knoopt de Wevelgemse auteur (en VWS-voorzitter) opnieuw aan met zijn rijk verleden als jeugdschrijver. De voorbije jaren publiceerde Koen D'haene immers in een boeiend intermezzo als kersvers misdaadschrijver een overtuigende misdaadtrilogie met als titels: IJs (2016) - Zand (2020) en Rots (2021). Als we goed hebben geteld is 'De wedstrijd' al zijn ... vijftiende boek!

In een knappe presentatie van jeugdschrijfster Maaike Monkerhey kwamen zaterdag achtereenvolgens voor Wevelgem - als heel goeie bekenden van het jeugdhuis - schepen Geert Breughe en burgemeester Jan Seynhaeve aan het woord terwijl 'Les Tripes' met o.a.'de Wedstrijd' van Bram Vermeulen voor hele sterke muzikale chanson-tussenkomsten zorgden.

Maaike Monkerhey trad in een badinerend gesprek met auteur Koen D'haene. Zo vernamen we op een gemoedelijke manier veel meer over het boek en de boeiende link uit het verleden die D'haene als geboren en getogen Wevelgem-naar heeft met het plaatselijke jeugdhuis. Ook zijn verleden als jeugdvoetbalspeler - al evenzeer een belangrijk thema in het boek - kwam in het gesprek aan bod.
In 'De Wedstrijd' mengt de auteur nieuwe inzichten en ervaringen in een origineel verhaal met de fictieve jongeren Robbie, Juan en Luna in de hoofdrollen.

Tevens lichtte de auteur een tipje van de sluier van toekomstig werk. Daar speelt ene Petrus Plancius (waarover hij eerder al een VWS-cahier schreef) een rol. Uit alles blijkt immers dat D'haene een rasauteur is die nog lang niet is uitgeschreven.

Nadat uitgever Alex Roessen van uitgeverij Neckar het eerste exemplaar aan Koen D'haene had overhandigd, las de auteur een wervende passage uit het boek. Waarna - kan het anders in een jeugdhuis dat zichzelf respecteert - iedereen elkaar vond bij een literair glas of glaasje dat werd aangeboden door de Gemeente Wevelgem. Terwijl het triumviraat van 'Les Tripes' daar ondertussen een kleine Franse-chanson-marathon aan vastbreide die door elke aanwezige fel werd gesmaakt.

Ook nog te vermelden dat Koen D'haene op zaterdag 22 maart 2025 van 14u tot 17u zijn boek signeert in de Wevelgemse Standaard-Boekhandel.

In de blogpost 'De goudmijn van mijn jeugd' geeft Koen D'haene nog meer toelichting over de wordingsgeschiedenis van 'De Wedstrijd'. 

Nog meer info: 

Blog Koen D'haene 
Website: Koen D'haene schrijft
'De Wedstrijd' bij uitgeverij Neckar

(Voor verslag: Paul Rigolle)

Maaike Monkerhey presenteert


Maaike Monkerhey interviewt Koen D'haene


Alex Roessen overhandigt het eerste exemplaar van 
'De Wedstrijd' aan auteur Koen D'haene

Burgemeester Jan Seynhaeve

Les Tripes 


Koen D'haene signeert 'De Wedstrijd'


Na de voorstelling: Collega auteurs:
vlnr Pierrette COffrée, Philip Hoorne, Willy Spillebeen
en Renaat Ramon

Vlnr: uitgever Alex Roessen, Koen D'haene, Burgemeester
Jan Seynhaeve, Schepen Geert Breughe, Elsy Delem
en Maaike Monkerhey - Foto: © Auteurspagina Koen D'haene

 

JC Ten Goudberge bij Valavond


woensdag 29 januari 2025

Baas over eigen lichaam en geest

Andreas Van Rompaey over uitgever Guido De Ville en Uitgeverij Zorro.

Na een woelige carrière als politie-inspecteur gooide Guido De Ville zijn leven over een andere boeg: hij begon een eigen uitgeverij met als naam ‘Zorro’ en ging later eveneens als boekhandelaar aan de slag. Het fonds van Zorro bestond vooral uit publicaties die verband houden met De Ville’s politieachtergrond of met diens woongebied Brugge, al kwam bv. ook ‘vroeg’ werk van Vitalski en ‘laat’ werk van Marc Andries aan bod.

Hoewel hij al enige tijd gestopt was met het uitgeven van boeken, bracht hij in 2020 nog de biografie over zijn oude schoolleraar Paul de Wispelaere uit, wat hij als een soort ‘afronding’ beschouwde. Van zijn hand verscheen, ongeveer vier jaar later, een laatste ‘ultieme’ uitgave getiteld 3-in-1: Simpel Meditatief Sporten, die als handleiding fungeert en zodoende bij zijn vroegere teksten over liegen en psychopathie aansluit (zie Het grote leugenboek uit 2010, Leer liegen uit 2013 en De psychopaat gaat over lijken uit 2018). 

De lezer leert ditmaal echter niet hoe leugenaars en psychopaten zich gedragen, maar wel hoe hij zijn fysieke en mentale gezondheid kan verbeteren door buikademhaling, sport en meditatie met elkaar te combineren (en te verzoenen): ‘Het buikademlopen zorgt voor een harmonische ontvouwing van lichaam, ziel en geest omdat die samen en niet los van mekaar worden getraind. Het is “all-inclusive”.’

Hoewel De Ville zich nadrukkelijk wil afzetten tegen hedendaagse trends, maakt zijn boek er tegelijk deel van uit. Wel meer figuren uit de literaire wereld willen ‘bewuster’ leven – wat alleen maar toe te juichen valt –, maar meestal ontbreekt hun de nodige wetenschappelijke kennis. 3-in-1 geeft in de eerste plaats dan ook inzicht in de persoon Guido De Ville en toont welke wijsheden hij tijdens zijn werk en op reis verworven heeft. Voor hem is het o.a. belangrijk om het leven in eigen handen te nemen: ‘Wees je eigen baas.’ Zijn eigenzinnige, volkse schrijfstijl staat overigens garant voor toegankelijke en ontspannende lectuur.


© Andreas Van Rompaey


Guido De Ville, 3-in-1: Simpel Meditatief Sporten, Zorro, Damme, 2023, 155 blz, ISBN 9789464944457. 

 





vrijdag 3 januari 2025

I.M. Roger Arteel (1935 - 2024)

  

I.M. Roger Arteel (1935 - 2024)

Met oudejaarsdag 31/12/2024 overleed in zijn geboorteplaats Roeselare toneelcriticus, dichter en theatermedewerker Roger Arteel. Op 6 mei zou hij negentig jaar zijn geworden. Hij was decennia lang actief als schrijver, radiomedewerker, criticus en man van het theater. Hij schreef de VWS-cahiers over Jos Janssen (nr 56), Georges van Vrekhem (nr 257) en Filip Vanluchene (nr 268). Tevens was hij in de voorbije jaren een gewaardeerd medewerker aan verschillende VWS-Jaarboeken. Er wordt in intieme kring van Roger afscheid genomen. De VWS wenst vrienden en familie van Roger veel sterkte!

Er staat een mooi herdenkingsbericht met biografische theaterschets op de site van theatermaggezien. Na te lezen via deze link:
https://theatermaggezien.net/?p=3634

Bijgaande foto's zijn die van zijn overlijdensbericht bij Uitvaartzorg Commeyne waar ook het rouwregister kan worden getekend.


Wikipedia-pagina Roger Arteel