“It takes a very long time
to become young.”
Pablo Picasso
Het is een levensgroot cliché maar ik blijf het graag gebruiken: “Sommige mensen zijn minder dood dan de andere…”
Vandaag is het drie jaar geleden dat Guido Dobbelaere (1929 – 2023) – schilder, fotograaf, dichter, reiziger en wat al niet meer – overleden is. Hij was 94 geworden maar tot op het laatst erg actief en creatief bezig. Hij verwierf vooral bekendheid als schilder van vooral lyrisch abstract werk. Persoonlijk heb ik hem maar een paar keer ontmoet en kende hem bijgevolg niet zo goed. Wel wist ik dat hij de schoonvader was van de onvolprezen en veel te vroeg overleden Brugse kunstenaar die bij leven de naam Koen Scherpereel droeg.
Ik herinner mij in verband met Guido Dobbelaere wel een licht bizarre ontmoeting in de C&A langs de Brugse Baron Ruzettelaan waar hij een aantal vestimentaire dingen aan het passen was. Ik groette hem en we praatten wat. Toen hij alweer de winkel uit was en ik zelf ook een jas wilde passen, nog wel een jas die hij een kwartier eerder zelf had aangetrokken, vond ik een pakje sigaretten Groene Michel in de jas die hij ook gepast had… Ik weet niet meer of ik toen zelf nog rookte en misschien het pakje voor mezelf heb gehouden of ik er iets anders mee heb gedaan… Ik weet trouwens niet eens of Guido Dobbelaere ooit in zijn leven een roker is geweest. Ik zal het nooit weten maar het heeft ook maar weinig belang. Van belang is dat ik mij Guido herinner als een gedreven artiest en dichter die op zijn manier zijn sporen verdiende. Zoals kunstconfrater Johan Debruyne eerder ergens schreef: “Guido werkte met hart én ziel als de man die met taal begon… Altijd, zijn hele lange leven lang, is hij poëzie blijven schrijven, fotografeerde en schilderde,
met zwanenveren… “
Een quote van Guido die ik ergens las en onthouden wil is wat hij over zijn eigen schilderijen bleef zeggen: “Het ultieme schilderij is dat wat ik morgen zal maken”
Op Facebook blijft men hem ook drie jaar zijn dood nog een gelukkige verjaardag wensen. Iemand zegt “stel het goed aan de overkant, Guido”… En nog iemand anders, Kries Roose om hem niet te noemen; laat weten: “Waar je nu ook aan het schilderen moge zijn, doe het met vuur.” Met een veelbetekenend hartje er achteraan.
Als laat eerbetoon plaats ik hier vandaag graag een gedicht uit zijn bundel "Leestekens van de overkant".
Aftelrijm
akkerwinde akkerwonde
struikelhout en kreupel gewas
toen wij nog in wij-land graasden
en in wonderen geloofden
tussen de paarden in de lucht
tussen venusheuvels
en wolken van bloesems
toen kwam het orakel over mij
met gerakel van bezweringen
wierook en gezwets
delfi aan de achterdeur
met elke vlam
kwam het koudvuur nader
leven werd het langste aftelrijm
tussen twee dode spiegels
© Guido Dobbelaere
Uit ‘leestekens van de overtocht’
Een uitgave van Het Beleefde Genot, Zedelgem 2019
Link Guido Dobbelaere bij het Beleefde Genot
Het Beleefde Genot
Tekst: © Paul Rigolle
Dit bericht verscheen ook op De Schaal van Digther.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten