Voorstelling Jaarwerk MMXXIII en Uitreiking VWS-prijs 2023 aan Peter Terrin

Op vrijdag 13 Oktober 2023 wordt om 19:30 u in De Spil in Roeselare 'Jaarwerk MMXXIII', het negende jaarboek van de VWS (Vereniging West-Vlaamse Schrijvers) voorgesteld. Bij die gelegenheid ontvangt Peter Terrin de VWS-prijs voor 2023.

Iedereen welkom!

Het programma:

Vrijdag 13 oktober | 19.30 u. | De Spil ROESELARE

Programma:

Welkomstwoord door Jet Marchau, ondervoorzitter van VWS.
Paul Rigolle, redacteur van VWS, stelt 'Jaarwerk MMXXIII' voor.
Herman Leenders belicht het werk van romancier Peter Terrin
Koen D'haene voorzitter VWS, overhandigt de VWS-prijs, een kunstwerk van Renaat Ramon, aan Peter Terrin
Peter Terrin leest voor uit eigen werk
Een streepje poëzie door stadsdichter Edward Hoornaert.
Slotwoord door schepen Mieke Vanbrussel
Napraten tijdens de receptie

Schrijf je in via deze link.
Facebook-pagina van de VWS
De Spil Roeselare

#jaarwerkMMXXIII #VWS #PeterTerrin #VWSprijs2023 #VWSprijs

Peter Terrin, laureaat VWS-prijs 2023

Patricia Lasoen-Plantsoen en de Brugse stadsschrijvers

  

Gisterenmorgen, zondag 17 september 2023, werd het Biekorfpleintje in Brugge voor een jaar lang omgedoopt tot het "Patricia Lasoenplantsoen".

Na de lovende officiële toespraken, volgde een geïnspireerd verhaal van Lara Taveirne over haar kennismaking met het werk van Patricia. Het wordt de inleiding van een boeiende bloemlezing.

Marieke De Maré kondigde een nieuw Brugs initiatief aan. Samen met Lara Taveirne sprokkelt ze als twee jaar lang verhalen in Brugge. Wie zijn/haar verhaal wil vertellen én neerschrijven is op vastgestelde donderdagen welkom op telkens een andere locatie.

Eerste locatie: De Zwiermeulen, Kanunnik Logghestraat 8, 8000 Sint-Pieters. Gratis inschrijven via Brugge-Stadsschrijvers. 

Bovendien worden er ook verhalen gesprokkeld via een 'voertuig(' (welk, moet nog een verrassing blijven) dat in Brugge mensen oppikt en 'verhalen steelt'.

Om naar uit te kijken!

 

© Jet Marchau

 

Facebook-bericht van Jet Marchau

.../...
Brugge: De Avonden

Brugge: Stadsschrijvers

#Brugsestadsschrijvers #patricialasoen #larataveirne #mariekedemaré 

 

"De Avonden"

Lara Taveirne en Marieke De Maré

 

Eerbetoon aan Katrien Vervaele

Op woensdag 13 september overleed de veelzijdige auteur Katrien Vervaele. 

Velen volgden op haar blog en op haar Facebookpagina al lange tijd het relaas van haar ziektemaanden. Bijna dagelijks plaatste Katrien een berichtje, een foto, een haiku, een herinnering … die elk op hun manier verslag uitbrachten van de heftige maanden die ze beleefde. Elk berichtje was een pareltje van ontroering, bewondering en blijdschap. De laatste maanden van Katrien werden geen langdurende treurzang of klaaglied. Integendeel: haar posts straalden bewondering, verwondering en dankbaarheid uit voor het mooie van de dag dat ze telkens weer vond in de natuur, de mensen om haar heen, de taal, de poëzie. 

‘Ik denk dat je heel veel betekend hebt voor veel mensen. Je inzichten, je warmte, je vermogen om tot op het laatst je blik open te houden, schoonheid te zien,’ schreef Kathleen Vereecken. 
‘Als een prachtige zomerbloem die dag na dag haar bloemblaadjes liet vallen, bijna achteloos, op het pad dat wij nog moeten gaan. Hoe mooi het sterven, het langzame heengaan is, heb jij met een verbluffende schoonheid getoond. Jij zult gemist worden. Nu al en morgen. Ik ween en ik glimlach,’ schreef Kristien Dieltiens. 
‘Zelden iemand zo intens het afscheid onder woorden zien brengen, durven brengen,’ schreef Wim Chielens. 

Vorige maandag was er bijeenkomst van het bestuursorgaan van de Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers. ‘Katrien Vervaele plaatste het eerste hoofdstuk van het boek over Oostende dat ze niet meer zal afwerken op haar blog,’ zei Jet Marchau. En dat het een mooi eerbetoon aan haar zou zijn als we op onze pagina en op ons blog zouden verwijzen naar de tekst. De bestuursleden twijfelden niet. 
Dinsdagmorgen mailde Jet naar Katrien. ‘Dag Katrien, zou je akkoord gaan om het eerste hoofdstuk van je onvoltooide roman op de blog en Facebookpagina van de VWS te zetten (of een link er naartoe)?’ 
Katrien antwoordde snel en enthousiast. ‘Het doet me deugd dat ik mensen aan mijn zijde voel. Wat schrijven, wat delen helpt me in dit proces dat enerzijds heftig is, anderzijds ook zacht. Ik kreeg veel tijd om afscheid te nemen (veel meer tijd dan ik gedacht had). (…) Ik zou het als een eer zien als VWS het stukje post op de Facebookpagina. Zeker als ik er niet meer ben, zal ik het als een warm eerbetoon ervaren.’ 
In een mail die ze niet meer las schreef ik nog: ‘Ik zal er samen met Jet voor zorgen dat je tekst mooi wordt gepresenteerd.’ 

Hoe mooier kan je Katrien eren dan deze tekst over haar zee, haar Oostende te lezen?

Lees het eerste hoofdstuk van Testerep

In 2013 schreef Koen D'haene een VWS-cahier over Katrien Vervaele met als titel 'Veel meer dan meisje van de zee'.

 .

Beeldpoëzie in Zwart en Wit - Renaat Ramon

"Beeldpoëzie in Zwart en Wit"

Dichter, beeldend kunstenaar, essayist, VWS-bestuurslid, ontwerper van het jaarlijkse VWS-kleinood voor de winnaar van de VWS-prijs en nog zoveel meer, Renaat Ramon blijft onvermoeibaar!

Expo vanaf 10/9/2023 (vernissage) in Galerie Verbeeck Van Dyck!

Alweer een aanrader!

@ Galerie Verbeeck-Van Dyck

https://www.verbeeckvandyck.be/

#expo2023 #galerieverbeeckvandyck #renaatramon

Facebook-bericht

 

 

 

 

 

 

Revolte in het rusthuis

'Niets mis met Suzanne' van Sofie Leyts

Na haar debuut als jeugdboekenauteur in 2018 - zie ook het artikel Boven de radar. Een podium voor West-Vlaamse jeugdauteurs in Jaarwerk MMXXII - en drie spannende jeugdverhalen verder debuteert Sofie Leyts met de lijvige roman Niets mis met Suzanne (Pelckmans 2023, 438 p.).

Leyts laat het woord aan de 85-jarige Suzanne, een gepensioneerde boekhandelaar, nu bewoonster van een residentie voor gepensioneerden. Met enkele medebewoners richt zij het IVV (In Vino Veritas) op, oorspronkelijk als revolte tegen het betuttelende gedrag van animator Kevin. Maar al vlug blijkt ieder van hen een donker stukje verleden mee te dragen.

Mia, een gewezen lerares en altijd verontwaardigd op de barricaden, viseert vooral de gewraakte Kevin zoals ze vroeger pestkoppen op school aanpakte; Rudy verdrinkt zijn verdriet sedert hij zijn vrouw én firma verloor aan een malafide neef; Lizzy breit vergeefs sjaals, mutsen en dekentjes voor het gezin van een dochter die alle contact verbrak en de statige Henri, een gewezen jurist, leeft met een enorm schuldgevoel over die ene zaak die hij verkeerd inschatte.

Zij plannen wraakacties, hilarisch maar gedoemd om te mislukken. Hun acties bezorgen hen, en het verhaal, wel nieuwe contacten en impulsen.

Het koppel Bob, die zijn stem verloor en de dove Paula treden toe tot het IVV. Bob wil wraak op een gevierde operazangeres, die uit jaloezie een fatale aanval op Paula’s gehoor pleegde en haar zo van de troon stootte.

Herman roept de praktische hulp in van Alonso, een ex-gedetineerde, onvoorwaardelijk trouw aan zijn vriend Henri.

Ook Suzannes toegewijde kleinzoon Sky, een knappe en zeer bewuste puber, wordt graag als praktisch lid van de IVV aanvaard.

Een actie in het museum voor schone kunsten levert de IVV de vriendschap van de controversiële kunstenares Paloma Brachioso op. Zij vormt al vlug een koppel met Alonso, en samen nemen ze graag deel aan een volgende (hilarische) wraakactie.

De eigengereide Sonja, of mevrouw Dumoulin zoals ze zich liever laat aanspreken, chanteert de groep én hun medeplichtige verzorgster Tamara in ruil voor een plek in het IVV.

Het verhaal krijgt een duistere wending met de intrede van Pierre die meteen Lizzy inpalmt maar door de anderen, en vooral door Suzanne, argwanend bekeken wordt. Zijn aanblik laat de al af en toe ‘verdwijnende’ Henri, volledig in de duisternis verdwijnen

Het wordt gauw duidelijk dat Pierre een eigen programma heeft. En dit ook uitvoert.

Sofie Leyts laat Suzanne switchen tussen ‘Nu’ en ‘Toen’, in een strijd met beginnende dementie, en dat geeft het boek een extra interessante en gevoelvolle dimensie. In haar versluierend geheugen ziet Suzanne meer en meer haar zo geliefde zus, met wie ze vanwege diens echtgenoot brak. Over hun hechte relatie als kind en over de waarom van de breuk lezen we in korte flashbacks in de tussengevoegde hoofdstukjes: ‘Toen’. De duistere verhalen van de andere IVV’ers hoor je op hun onderonsjes. Ieder verhaal is functioneel voor het verder verloop van de roman.

In Niets mis met Suzanne duurt het even voor je de personages doorgrondt, maar eenmaal je aan hun tafel zit, kijk je met afschuw mee hoe Kevin met zijn ‘uitstapjes’ en bingomiddagen hen als kleuters behandelt. Die cliché-benadering met veel verkleinwoorden en onpersoonlijke aansprekingen is, dacht en hoopte ik, zo langzaamaan al doorprikt, hoewel Sofie Leyts de aanpak in dit verhaal toch hard aan laat komen.

Het verhaal had ook korter gekund, met het schrappen van het soms zinloze gepalaver van de IVV of in het inkorten van een té uitgesponnen actie. ‘In der Beschränkung…”.etc.

Gaandeweg worden draadjes aan elkaar geknoopt, hoewel de lezer al eerder dan de dementerende Suzanne en haar vrienden vermoedde wat er werkelijk speelt. De rol van Kevin lijkt uitgespeeld wanneer het spannend wordt, en dat is jammer. Goed, hij is een animator, geen verzorger, maar het losse draadje van zijn rol zag ik toch nog graag vastgeknoopt. De suggestieve, toch nog spannende apotheose vraagt geen uitleg, en die wil ik ook niet geven.

Wat mij vooral aangrijpt is de inleving van Sofie Leyts in de dementerende Suzanne en de reactie en hulp van haar kleinzoon hierop. En meteen ook het begrip van haar vrienden mede- bewoners. Daarom alleen al (maar ook vanwege sommige hilarische toestanden, de groeiende spanning en de herkenbare boekenliefde van Sofie ), is de vlotte roman van 439 blz. het trotseren van een herfstige zomerzondagmiddag waard!

(c) Jet Marchau

Dag Patricia

Het overlijden van dichteres Patricia Lasoen (1948-2023) brengt het nieuw-realisme van de jaren ’70 weer onder de aandacht. Deze ‘stroming’ in de Vlaamse poëzie verzekerde zich in 1970 van een plaats in de literatuurgeschiedenis, toen Lionel Deflo er een themanummer van Kreatief aan wijdde. Het nummer werd in 1972 ook als boek gepubliceerd (Nieuw-realistische poëzie in Vlaanderen: een dokumentaire bloemlezing) en daarvan werden drie drukken gerealiseerd. 

In het boek antwoordden elf dichters op vijf vragen van de hoofdredacteur. Onder hen ook Patricia Lasoen – zij was overigens de enige vrouw in de mannenclub. ‘Eén van de dichters, het weze dan een dichteres, die door haar eenvoudig taalgebruik en haar fantasierijke kreativiteit zowat het meest aan mijn opvattingen omtrent Zuidnederlands nieuw-realisme beantwoordt, is Patricia Lasoen,’ schreef Lionel Deflo. En ook: ‘Patricia Lasoens poëzie heeft inderdaad iets sprookjesachtigs: het gedicht vertrekt veelal van een zakelijk, anekdotisch gegeven, maar een bevreemdend feit of wonderlijk gebeuren onttrekt het plots aan de realiteit en hult het in een irreële sfeer.’ 

Ook Paul Demets memoreert bij het overlijden van Patricia Lasoen de generatie van de  nieuw-realisten, maar zelf herinnert hij zich haar vooral als dichter van romantische poëzie. 

Ik herinner me, zij het heel vaag, een uitzending van het legendarische radioprogramma ‘Het vermoeden’ van en met Betty Melaerts. Patricia Lasoen was te gast naar aanleiding van het verschijnen van de verzamelbundel Landschap met roze hoed in 1981. Dat vermoed ik toch. Ik was nauwelijks achttien toen en het zal wellicht de eerste keer zijn geweest dat literatuur me aan het radiotoestel kluisterde. 

In 2007 verscheen een verzamelbundel van Lasoens werk, samengesteld en uitvoerig ingeleid door Philip Hoorne (Trouw, rouw en andere feestelijkheden). Hoorne, Deflo en ondertekende: misschien moet de gemeente Wevelgem maar eens aan Patricia Lasoen denken als ze nog eens op zoek is naar meer vrouw op straat. Of naar de naam voor een plein en dan niet tijdelijk voor één maand, maar voor altijd. 

(c) Koen D'haene

    Hun handen ruiken steeds
    naar gist en naar verwelkte kamerplanten,
    de natte stengel van de aster
    in het slijmerige water.
    Ze worden oud.
    Hun nagels groeien hard als kalk
    krom in de richting van hun graf.
    Hun stemmen klinken nog frivool
    bij het doorbladeren van
    oude modemagazines;
    wanneer de radio
    een liedje uit hun meisjesjaren speelt
    neuriën ze soms zachtjes mee. 

    (uit: Het souvenirswinkeltje van Lukas, 1972)

(foto Uitgeverij P)

Lees ook: R.I.P. Patricia Lasoen – Weblog van Philip Hoorne (wordpress.com)

Natuurkunde zonder formules - Jet Marchau over Bart Moeyaert

Ik dacht…..

… over Bart Moeyaert schrijf ik toch even een artikel?

‘Wat een overschatting was dat.. Dat “even’ werden uren, dagen en weken van opnieuw lezen, van opzoeken en verzamelen, van noteren en verdrinken in aantekeningen en notities, van ‘verdwalen’ in zijn recent ‘geüpdatete website……’

Verder lezen? Ook ‘nog even’ wachten, tot oktober 2023, tot JAARWERK MMXXIII van de VWS (Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers) verschijnt. Je leest er meer over Bart Moeyaert in:

‘Schrijven is natuurkunde zonder formules’ Bart Moeyaert.

Impressies van een overdonderde lezer.

En net als ik mijn schrijftafel leeg gemaakt heb, de ‘Moeyaerts’ weer op hun verdiende plaats in onze boekenkast gezet heb, komt echtgenoot Ludo aandragen met de mooie uitgave die bij de toekenning van de prijs Letterkunde van de Provincie West- Vlaanderen 1993 hoort:

Jeugd- en kinderboek West- Vlaanderen.

Laureaat: Bart Moeyaert

Premies: Geert De Kockere, Sylvia Vanden Heede, Katrien Seynaeve.

De huldiging had plaats op zaterdag 11 december 1993 in Groenhove, Torhout.

Interview met de bekroonde auteurs: Jet Marchau.

30 jaar geleden al. Eén van de vele bekroningen voor Kus me.

Een uitspraak van Bart uit 1992 in De Bond, geciteerd in de bundel:

‘Men moet weten dat er nu eenmaal toevallig schrijvers zijn die toevallig ook boeken schrijven die toevallig ook door jongeren kunnen gelezen worden, en waarin toevallig ook jongeren de hoofdrol spelen.’

Neen, zoveel is duidelijk na 40 jaar schrijverschap: Bart Moeyaert heeft zich nooit in een hokje laten opsluiten!

© Jet Marchau


Link naar het Facebook-bericht